maandag 4 juli 2011

79.

Liedjes van nineties tot yesterday schallen uit de boxen en iedereen danst. Welja, iedereen; ik sta er bij en ik kijk er naar. Af en toe eens een goed nummer waar ik mijn arme ledematen wat op rond zwaai, maar ik kan echt niet staan shaken op de vengaboys. Waar blijven magnus, faithless, moby en al mijn andere dance-iconen?

Ze staat naast me, maar zegt niet zo veel. Dat is mijn schuld, ik zeg immers ook niet zoveel. Doen alsof, doen alsof, doen alsof; de woorden blijven zich in mijn hoofd herhalen. De pintjes zijn prijzig, maar betaalbaar; dat helpt.

En er staan nog een heleboel mensen rond ons, dus maakt het niet veel uit. Zij kan met andere mensen praten en aan andere mensen hangen en in andere mensens oren tieren. Ik vind het allemaal wel goed, als ik me maar af en toe in mijn idiote gedachten kan wentelen en kan kijken of Maaike online is.

Ik kan het niet laten te denken dat één van de meisjes in deze tent misschien wel het nieuwste meisje van mijn leven zou kunnen worden. Of misschien minstens het meisje van vannacht. Dat moet lukken toch? Maaike is immers toch verdwenen, die zie ik nooit meer terug. Waarom zou zij dan niet eventjes dat meisje van mijn leven kunnen zijn?

Ze wilt dat ik dans. Ik wil dat niet.

Ik denk trouwens niet dat het nieuwe meisje van mijn leven naar dit soort feestjes komt. Ik weet eigenlijk ook niet goed wat ik hier sta te doen, met dat bier in mijn handen. Er mag zelfs hier niet meer gerookt worden, gelukkig doet iedereen - en ik dus ook - het toch. De kerel van security is sterk, maar het kan hem ook niet schelen.

"Jij komt vanavond met mij mee naar huis." zegt ze plots. Het is om te lachen. Het is altijd om te lachen. Maar toch, ik wil best mee naar haar huis. "Mijn ouders zijn niet thuis, maar mijn zus wel, dus we gaan stil moeten zijn." Knut oppert nog even dat ik niet met de auto ben, maar zelfs dat is geen bezwaar. "Ik ben met de fiets, als jij fietst kan ik achterop." Ja, dat zie ik helemaal zitten. Maar 't is om te lachen. 't Is altijd om te lachen.

Het feest gaat door, het wordt later en later en Maaike is nog steeds niet online. Ik ben doodsbang haar te verliezen en weiger te aanvaarden dat ik ze al lang verloren ben. En het laatste meisje van m'n leven zegt enkel dingen om te lachen. Ik ontwaar zowaar een constante.

"Wij gaan naar huis." Eindelijk, het groepje valt uit elkaar. Niet dat ik echt weg wil, maar 't is maar dat mijn bonnetjes ook op zijn. En ik heb nog een heel stukje te fietsen.

"Tot volgend jaar!" Een kus op mijn wang en dat is het zowat. Ik probeer nog even met een idiote "hah, zijn we weg?" maar 't kan niet baten. Een kwartier later sta ik met enkel Knut aan te schuiven aan het hamburgerkraam. Een bicky cheese die ik later op de ochtend nog zal uitkotsen. Ik was beter met de fiets gegaan. En Maaike is nog altijd niet online.