maandag 4 juli 2011

80.

Hallo, mijn naam is Daan en ik ben al één jaar vrijgezel.

Het laatste meisje van mijn leven heette Sara. Sara was zowat het mooiste meisje van de hele wereld. Ik had haar leren kennen op school. Ze zat in mijn klas en soms keken we naar elkaar. Na een hele tijd naar elkaar gekeken te hebben, gingen we naast elkaar zitten. Nog even later hadden we ruzie en zaten we niet meer naast elkaar. De tijden werden grauwer en Sara deed dingen die ik niet wou. Zo had ze een lief en vrijde ze ondertussen nog eens met een andere man ook. En ik zat enkel te wachten.

Maar de tijden bleven veranderen. Na een tijdje zaten ik en Sara weer naast elkaar. We gingen zelfs steeds dichter bij elkaar zitten. 's Avonds, na schooltijd, gingen we samen naar de bus. 's Avonds, na schooltijd, zaten we in het park. 's Avonds, na schooltijd, lagen we arm in arm in het gras. En in het weekend was ze weg, naar haar vriend.

En dat bleef nog wel eventjes pijn doen. Een jaar heeft het geduurd om Sara te tonen wat ik voor haar zou kunnen betekenen. U ziet, ik ben maar een kleine lelijkaard dus ik heb wat tijd nodig om mijn argumenten kracht bij te zetten. Bijna twee jaar heeft dat geduurd. Er waren dagen dat ik Sara voor eeuwig uit m'n kop wou verwijderen, er waren er godverdomme veel. Zeker toen ze een andere man boven mij en haar vriend koos.

Maar ik bleef wachten want ik geef nooit op. De andere man ging weg en Sara kreeg ruzie met haar vriend. En ook die ruzie ging terug over. Ik zat ondertussen al terug naast haar. Op een nacht lagen we op een harde vloer in het donker. Die nacht zei ze dat ze me graag zag. Ik geloofde haar niet en ook dat deed pijn.

Een paar dagen later hebben we gekust. Haar lippen waren heerlijk. Ik denk dat het zowat de mooiste dag van m'n leven moet zijn geweest. Bovendien waren er geiten.

Vier jaar zijn we samen gebleven, ik en Sara. Dat was precies voldoende tijd om te vergeten dat Sara er was. Precies genoeg tijd om te vergeten hoe heerlijk die eerste kus wel was. Ik dacht dat het nooit voorbij zou gaan, dat Sara voor altijd in mijn leven zou blijven. En ik werd daar een beetje bang van, maar ook een beetje niet. Ik verlangde naar de miserie van het eenzaam zijn, maar was er tegelijk verschrikkelijk bang van. En dan heb ik Sara maar weggeduwd, in een hoekje gezet en me in m'n eigen leven gewikkeld.

Het duurde niet lang of Sara begreep dat ik ze vergeten was. Gelukkig vond ze snel een nieuwe vriend die voor haar zou kunnen zorgen. Het is een beetje een vreemde vogel; ik vind hem zelfs saaier dan mij. Dus zat ik daar plots, alleen. Volledig overgegeven in eenzaamheid. Als dit allemaal een beetje mijn eigen schuld was, waarom was ik dan diegene die hier alleen zat?

Ik werd verbitterd, ik wou Sara terug. Ik heb alles geprobeerd. Eventjes leek het zelfs bijna te lukken, maar ik had beter moeten weten - net zoals ik nu eigenlijk ook beter zou moeten weten. Sara verdween voorgoed uit m'n leven en wat onmogelijk leek bleek toch te lukken: elkaar nooit meer horen of zien. Vreemd, als je elkaar zeven jaar bijna elke dag ziet.

En toen was Jane er. Jane was vriendelijk, Jane was lief, Jane was hoop. "Met Jane moet het lukken", dacht ik. "Met Jane kan ik Sara vergeten." Maar ook dat zag er meteen een puinhoop uit en Jane bleek veel minder mooi te zijn dan oorspronkelijk gedacht. Vreemd, normaal gaat het steeds de andere richting uit.

Maar goed, ik had een nieuw doelwit voor mijn obsessie. Of dat hoopte ik toch; Sara bleef er keer op keer door drijven. Ik kon ze eenvoudigweg niet loslaten; ik wou het niet. Ik vond het leuk om bij Jane te zijn, maar toch zat ik te wachten op Sara. En Jane moest me ook al niet hebben. En Maaike zat naast me in de zetel beeldschoon te blijven.

Op naar een ander dan maar. Ik denk dat ik eventjes niet meer in liefde moet hebben geloofd. Ik greep Helena vast op een feestje en heb haar eventjes niet losgelaten. Het kan niet echt liefde geweest zijn, maar we deden even alsof. Omdat het nu eenmaal leuker is om naast elkaar wakker te worden. We trokken de wijde wereld in, ik en Helena. We gingen op zoek naar wat mooi was, we gingen op zoek naar avontuur. En 't was leuk en 't was plezierig, maar we speelden vals. We deden alsof. Maar 't was zo goed bij jou, Helena, voor heel even.

Maar 't was niet echt genoeg. Helena was mooi, maar ik kon me geen leven met haar voorstellen. Ik was bang om het op te geven. En Maaike zat nog steeds in de zetel, te grijnzen naar mij. Ik praatte met haar over het leven, over gevoelens, over drangen en liefdes, over emoties en pijn. En ik pakte haar in en zij pakte mij in en ik wou voor altijd in die zetel blijven zitten met Maaike aan mijn zij. En eindelijk was ik Sara vergeten.

Ze lag met haar hoofd op mijn kiekeborst. Ze lag in mijn armen en deed alsof alles goed was. Ze probeerde het wel, mij graag te zien, maar ze bleef bang van 't verleden. En ik had een nieuwe obsessie, ik had een nieuw doel om naar te streven. Ik zag het voor mij, het huisje met de boomgaard waar de kinderen speelden en waar Maaike in de tuin de krant zat te lezen; ik dacht dat het mijn leven had kunnen zijn.

Maar al snel ging 't terug slecht en wou Maaike niet meer naast me in de zetel zitten. Ze was nog niet klaar om in een tuin de krant te lezen, zei ze. Eerst moest ze nog wat leven. En dat leven ging niet samen met mij. Dus ging ik terug weg en probeerde ik ook Maaike te vergeten.

Ik ben obsessief, zeggen de mannen in het witte pak. Ze zeggen dat ze dat wel eventjes zullen oplossen voor mij. Ik moet er over praten met een man in een zwart pak. En elke dag flink mijn pilletjes nemen. Dan zal ik normaal worden en zal de wereld minder pijn doen.

Maaike heeft alweer een ander gevonden om te vluchten van de wereld. Ik had het graag met haar gedaan, maar zij werd al snel bang van mijn obsessies. En ik liet haar los en armen uit de diepte grepen haar bij haar keel. Ze liet zich gewillig meesleuren in dat net dat hij zo mooi voor haar gesponnen heeft.

En ik ben bang om het op te geven, want opgeven doe ik niet graag. 'k Zou liever willen dromen dat ze op een dag toch terug zal komen en dat het nu gewoon twee jaartjes pijn zal doen, maar dat we daarna vijf jaar samen kunnen zijn. Of, waarom niet, tot één van ons een revolver in z'n mond steekt en met volle overgave de trekker overhaalt.

Ik droom nog steeds van dat huisje met dat tuintje en die krant, maar ik mag niet meer van jou.