zaterdag 2 juli 2011

78.

Ik urineerde tegen de Sint-Michiels kerk. Ik denk dat ik nooit eerder urineerde tegen een kerk. Maar het moest. Bovendien was het het enige plekje waar aarde en gras was, dus het kon niet zoveel kwaad. Toch? Wat denk je, god? Kunt u mij vergeven?

En omdat ik nog zoveel niet wou zeggen, bel ik je toch maar op.

Ik wil je gewoon tonen hoe het anders kan.
Ik wil gewoon bij je zijn.
Ik wil gewoon naast je wakker worden.
Ik wil gewoon mijn leven met je delen.
Ik wil gewoon je liefde stelen.
Ik wil gewoon dat laatste beetje levensvreugde
met een rietje uit je zuigen.
Ik wil gewoon jouw wereld zijn.

Alweer een avond die niet volgens plan verliep. Het was nochtans een goed plan, ik had er lang over nagedacht. Je eenvoudig weg tonen dat alles wat je alleen wilt doen, ook samen kan. En dat ik ook een man ben. En dat ik je nog steeds graag zie.

"Maar we blijven volhouden, 
niemand geeft ooit op."

Maar jij wilt het zo graag, dat ik opgeef, dat ik niet meer op je wacht. En 'k zou 't ook willen, dat kunnen. Je vergeten. Maar nog veel liever had ik jou laten vergeten. Nog veel liever had ik jou getoond dat het niet altijd hard en moeilijk moet zijn.

"Zorg dat die kogel,
zorg dat die kogel mij ook raakt;
dat hij nooit verzaakt."

Schiet, Maaike. Schiet.