donderdag 11 augustus 2011

Deze blog is gesloten. Ik ben niet gestorven, maar dit verhaal is op. Als je het nog niet kent, kan je het lezen; maar je begint best bij het begin.

Ik heb het hele verhaal daarom speciaal voor jou in PDF gezet.

Download smokers reflect (PDF, 491 KB)

Meer woorden kan je vinden in mijn nieuw verhaal.

Epiloog


Ik dwaal door de stad, op zoek naar liefde. Maaike dwaalt hier ook ergens rond, op zoek naar zichzelf. We zullen elkaar nooit tegen komen, want we staren enkel naar de grond, bang om in een hondenstront te stappen en bang om te ontdekken dat de lucht helemaal niet blauw meer is.

Ik ben bang van eindes, eindes zijn zo definitief. En, okay, niets eindigt ooit echt, maar 't is vooral de krachtdadigheid om het een einde te noemen die me angst inboezemt. Diep in me weet ik dat ik Maaike moet laten gaan, dat het eigenlijk toch best verloren is, maar m'n koppigheid werkt tegen.

M'n koppigheid zegt dat Maaike nu de reden is van mijn bestaan, het meisje van m'n leven, een reden om op te staan; overmorgen is het iemand anders, maar hoe overleef ik godverdomme vandaag?

Ik zag een meisje op een fiets, ze reed me voorbij. Ze had een grote koptelefoon op haar oren. Ik wou ze tegen houden en zeggen dat ik van haar hou, dat ik haar voeten zal likken en haar voor eeuwig zou masseren en koesteren, voeden en schoonmaken. Maar 't meisje reed te snel en ik kan niet goed rennen.

Steeds maar nieuwe levens, steeds opnieuw een ander, steeds opnieuw op zoek naar liefde; vragen naar liefde; smeken naar liefde; doodgaan van jaloezie en daarna verdwijnen. Vroeger was het eenvoudiger, want dat heb ik mezelf steeds wijsgemaakt.

En Maaike gaat naar 't oosten en ik ga naar 't westen; we gaan steeds verder uit elkaar. Zij met de trein, ik met mijn trouwe strijdmakker, een Suzuki GSX750e motorfiets van bouwjaar 1982.

108.

Liefste Maaike,

Het spijt me. Het spijt me altijd. Het spijt me dat ik dingen doe die niet door de beugel kunnen. Het spijt me dat ik je forceer. Het spijt me dat ik je controleer. Het spijt me dat ik constant de angst heb dat je me zal verlaten. Het spijt me dat ik geobsedeerd ben, dat ik de hele tijd wil weten wat je doet. Het spijt me dat ik bij je wil zijn. Het spijt me dat ik intimiteit wil. Het spijt me dat ik toekomst eis. Het spijt me dat ik het je moeilijk maak. Het spijt me dat ik elke dag aan je denk. Het spijt me dat ik elke ochtend aan je denk. Het spijt me dat ik elke nacht aan je denk. Het spijt me dat google chat het eerste programma is dat ik 's ochtends start. Het spijt me dat mijn GSM de hele nacht aan blijft staan. Het spijt me dat ik steeds het ergste denk. Het spijt me dat ik geen vertrouwen heb. Het spijt me dat ik masturbeer om niet aan je te denken. Het spijt me dat ik drink om je te vergeten. Het spijt me dat ik hoop dat het over gaat. Het spijt me dat wil weten waar je nu bent. Het spijt me dat ik steeds mijn zin doe. Het spijt me dat ik niet naar je luister. Het spijt me dat ik dingen zie die er niet zijn. Het spijt me dat ik je pijn doe. Het spijt me dat ik je niet laat gaan. Het spijt me dat ik blijf hopen. Het spijt me dat niet kan slapen. Het spijt me, het spijt me, het spijt me...

Het spijt me dat ik van je houd.

dinsdag 9 augustus 2011

107.

Ik denk dat er wel een dag komt dat ik op straat leef. Zo'n razende oude man die naar vogels schopt. Zo'n kerel die met twee zakken rondloopt en slaapt waar het droog is. Een man met een gitaar op z'n rug die onherkenbare liedjes schreeuwt in ruil voor het geld voor een blikje cara pils. En een paar dagen later zal ik dan mijn zakken in de vuilnisbak gooien en terug naar huis gaan en alles zal hetzelfde gebleven zijn.

106.

Ik weet het best wel, dat ik ze nooit mijn meisje zal mogen noemen. Ik weet het met mijn hoofd. Ik weet dat ze mij nooit zal volgen, als ik vlucht. Ik weet dat ze liever hem volgt, dat ze denkt met hem te zullen eindigen. Dat ze niet naast mij in een schommelstoel zal zitten, wachtend op de duisternis.

Ik weet dat ze een weekend van me kan houden; of een week; of twee weken; of een maand. Maar dan komt hij terug en is ze me weer vergeten. Dan is daar weer die droom die ik niet kan laten verbleken.

Mijn hoofd weet het.
Mijn hoofd weet het.
Mijn hoofd weet het.

Dus moet mijn hoofd je maar vergeten.

Ik haat mijn hoofd; het is te dom. Te rond, te blond, te grote neus. M'n haren die maar blijven groeien, m'n ogen die zich steeds verliezen, m'n lippen die ik telkens weer tot bloedens toe open trek. Maar zelfs dat kan mij niet schelen, 't is wat er in gebeurt. 't Is jij die erin zit. 't Is jij die er in maalt. 't Is jij waar ik steeds weer aan denk.

Soms wou ik dat ik je kon verwijderen als een pornofilmpje.
Shift + delete, verdwenen; voor altijd uit m'n gedachten.

Het maakt niet uit met wie je slaapt; 't gaat om met wie je je toekomst wilt delen.

maandag 8 augustus 2011

105.

Soms wil ik vechten.
Soms wil ik vallen.
En vandaag weet ik het niet.

104.

Ze staart voor zich uit, ze kijkt naar het water. Haar ogen staan glazig, maar ze huilt niet. We praten niet, we zitten gewoon naast elkaar. Gewoon stil te wezen, gewoon uit elkaar te gaan. En ik wil schreeuwen, ik wil bijten, ik wil vechten, ik wil moorden; zij zit voor zich uit te staren, ik zit voor me uit te staren. En alles waait zachtjes voorbij.

"Wil van me houden, Maaike."
Het klinkt meer als een commando dan als een smeekbede.

Ze kijkt me aan met haar blauwe kijkers.
"Ik kan je niet geven wat je wilt."
- "Maar dat kan je wel..."
"Dan wil ik het niet."

Ik haat het als ze gelijk heeft. Alweer wil ik schreeuwen, bijten en vechten. Ik haar in het water smijten en samen verdrinken. Ik wil de wereld splijten, het mensdom laten vergaan, m'n eigen hersenen inslaan. Geef me een wapen en ik vermoord iedereen die hier staat.

Zij kijkt naar haar horloge en probeert een geeuw te onderdrukken. Ze wilt van me vandaan voor mijn wereld gaat vergaan.

"Wat kan je me dan wel geven?"
M'n pogingen zijn zielig, m'n ego en eigenwaarde al lang gefusilleerd en begraven in de woestijn van mijn gedachten. Hun eigen graf gedolven, waarna mijn liefde ze zonder veel boe of ba in de kop geschoten heeft. Er blijft vandaag weinig van mijn oorspronkelijke ik over.

"Ik zal alles verdragen, Maaike. Ik zal alles zijn wat jij nodig hebt. Ik zal mezelf wegcijferen en niet zagen als ik te lijden heb... als ik maar je liefde heb."
- "Dat wil ik toch helemaal niet." zegt Maaike.
Ergens weet ik hoe hopeloos alles is.

"Geef me toch een kans, Maaike."
- "Het komt niet meer. Ik ben er niet klaar voor."
"Ik zal wachten."
- "Ik wil niet dat je wacht."
"Ik kan niet anders, ik moet wel wachten."
- "Dan zal het lang duren."
"Laat me bij je zijn."
- "Ik kan het niet."
"Maar, je kan h..."
- "Ik wil het niet."

Er breekt iets diep in mij telkens ze deze woorden zegt. Vroeger was ik sterk, vroeger was ik niet doorzichtig. Vroeger kon ik mijn waardigheid behouden als een meisje me dumpte. Vroeger dumpte minder meisjes mij.

Ik huil.
Nee, ik lieg;
ik probeer te huilen.
Ik probeer uit alle macht te huilen.
Ik probeer mezelf pijn te doen om zo te kunnen huilen.

Ik kots. Een enkele traan loopt langs mijn wang naar beneden.
Alle anderen blijven diep in me steken, verborgen van de wereld.
Mijn ego draait zich om in zijn ondiepe graf.

En ik wil het terug licht maken, ik wil dat ze zich terug goed voelt bij mij. Ik wil dat ze me terug wilt kussen, dat ze zich terug kan amuseren, dat alle zwaarte weg gaat als ze bij mij is. Ik wil dat ze zich minder verloren voelt bij mij!

"Is er dan niets meer wat ik kan doen?"
- "Ik denk het niet."
"Wil je me dan nog zien?"
- "Ja, maar even niet."

Ik durf niet meer vragen hoe lang even duurt. Even is te lang. Na even is de andere kerel terug. Na even is mijn tijd ook weer voorbij. De schone tijden van vroeger zijn voorbij; ze beleeft ze nu met een andere kerel.

En weer die hatelijke stilte. Stiltes omdat alles in mijn hoofd maar draalt en dwaalt. Gedachten die zich blijven herhalen en zich zo vastzetten in mijn alledaagse doen. Een molen die elk greintje zelfrespect vermorzeld en omzet naar bittere zieligheid.

Zie hier, wereld, welk onrecht mij wordt aangedaan. 
Hoort mij toe, wereld, ik kan het niet meer aan!
Mijn hart is op, en 't is uw schuld,
g'hebt all de schoonheid weer verhuld
en ik, met al mijn vrome voornemens
sta in de koude, 't is menens
dus red me van mijn zieligheid
en geef me terug m'n man'lijkheid.

Onnozele gedichtjes, dat kan ik wel. En afstotelijk zielig doen, 't zijn niet meteen talenten om te koesteren. En al veel te veel mensen hebben ze gezien.

Ik moet hier weg, ik moet naar een plek waar ze niet weten dat ik diep vanbinnen nog steeds bloed. Waar ik kan doen alsof ik een sterke kerel kan zijn. Een plek waar liefde beschrijft hoeveel meisjes je al hebt binnen gedaan. Een plek waar geen Maaike's te vinden zijn.

"Waar denk je aan?" vraagt ze plots.
- "Aan vluchten. En idiote gedichtjes."
"Oh."
- "Wat nu?"
"Ik weet het niet."
- "Ik ook niet."

Ze zucht.

"Gaan we naar Australiƫ?"
Mijn laatste poging om ze hier vandaan te halen.
- "Neen."
"Please?"
- "Nee."
"Maar ik zal je wereld laten daveren."
Ze valt geen tweede keer voor dezelfde leugen.

"Ik hou van je."
- "Hou je mond, het betekent niets als jij het zegt."

Mijn woorden zijn op; zij is verveelt. Ze heeft spijt van wat er allemaal gebeurd is, het had allemaal zoveel eenvoudiger geweest als ze niet met mij geslapen had. Ze gelooft me niet als ik zeg dat dat ooit sowieso gebeurd zou zijn. Ze zal wel weer gelijk hebben.

"Hoor ik je nog?"
- "Misschien."

Ik stel me recht en neem een nieuwe sigaret.

"Dan ga ik maar zeker?"
- "Ok. Dag."

Ik wil nog steeds schreeuwen dat ze van me houdt. Maar ik hou mijn woede in, het zou toch geen effect meer hebben. Ik heb haar al teveel van mijn donkere kant getoond, maar m'n lichte kant is even teveel bedolven.

"Dag." zucht ik en begin in de richting van m'n motorfiets te stappen.

"Wacht!" roept ze plots. Ik draai me om. Ze zit daar nog steeds prachtig te wezen, aan het water, in een druilerige augustus-zon.
"Je bent je tabak vergeten!"

- "Je mag hem hebben. Een laatste cadeautje."
Ik wandel verder. Een eenzame traan probeert uit m'n ogen te ontsnappen, maar geraakt niet ver genoeg om effectief over m'n wang te vloeien. Ik wou dat ik kon huilen, dan zou ik het nu doen.

Ik wou ook dat ik pistool had...