Daar stond ik weer, op die parking van dat bedrijf waar ik werk, een sigaret rollend. En natuurlijk geen aansteker bij. Dat moet mij weer overkomen, natuurlijk, dat ik geen aansteker bij heb. Gelukkig staat een collega naast me een sigaret te roken. "Heb je soms geen vuurtje?"
Ik steek m'n sigaret aan, geef de aansteker terug en ga tegen de muur zitten. Meteen stijgt de spanning. We voelen het beide, dat er iets gezegd moet worden. Dat we niet gewoon in de stilte kunnen roken. Er moet gecommuniceerd worden! Alsof de wereld zou vergaan als we beide even zwijgen.
Ik heb d'r een hekel aan, aan dat praten. Als er niets te vertellen is, moeten we dan zo nutteloos onze al zo korte pauze versnellen met communicatief entertainment? Laat me dwalen in m'n gedachten en hou godverdomme je grote muil.
Neen, er moet gepraat worden. Met een technieker. Over 't weer. En ik ben ervan overtuigd dat hij over duizenden andere dingen had kunnen praten, over interessante dingen. Over wat hij denkt over het leven. Over wat hem gelukkig maakt. Over waarom hij 's avonds z'n vrouw slaat met z'n riem. Of over hoe zij zijn kleren, besmeurd met vet en olie, moet wassen. Maar neen, het is dus - weeral eens - over het weer.
Ik aanbid de stilte die sommige mensen mij bieden; mensen als Maaike. Mensen die zich niet op hun ongemak voelen als er even niets gezegd moet worden. Zijn sigaret is op en hij gaat naar binnen. Eindelijk even pauze; over twee minuten moet ik binnen zijn. Het ziet er naar uit dat het gaat regenen.