Wij zijn de sociaal onaangepasten. We leven waar en wanneer we het willen. We zijn vuil, we drinken, we stinken, we haten de mensheid. Wij kiezen wie de schuldigen zijn; wij kiezen de normale mens.
Wij weten niet wat zeggen in een vergadering. We weten niet wat een gepast antwoord is op de vraag "hoe gaat het met jou". We zijn vergeten hoe liefde voelt. We zijn verslaafd aan twitter, aan facebook, aan chat. We willen vluchten, maar we weten niet waarheen. We zijn op zoek naar lotgenoten, maar duwen die onmiddellijk terug weg omdat ze ons aan onszelf doen denken.
Wij houden van kunst, wij houden van cultuur; wij houden van bonen in tomatensaus. We zijn jaloers op onze ouders. We zijn jaloers op onze kinderen. Wij willen aandacht; we willen verdwijnen. We zijn vergeten wat geluk is.
We verstoppen ons achter termen als ADD en ADHD, achter hormonen en medicijnen. We moeten ten alle kosten vermijden dat zij ons echt zien. We weigeren onszelf te aanvaarden als niet iedereen dat kan. We drinken, we zuipen, we smoren. We hopen op betere tijden. We twijfelen of die komen.
We wachten tot de wereld vergaat; ik wil wachten bij jou.