dinsdag 7 juni 2011

56.

Elf uur en ik zit al in mijn bed. House MD op de televisie, bier op het nachtkastje. Ik heb net een stukje van dat idiote draadje achter je tanden los getrokken door m'n bed op te maken. Conclusie, ik wil nooit meer een beugel en mijn bed kan maar beter niet opgemaakt werden per tanden.

Maaike heeft nog steeds niet ontdekt dat mijn blogs niet meer op gmail terecht komen. Dat, of het kan haar eenvoudigweg niet meer schelen. Geen slaapzacht vanavond, plots was ze gewoon verdwenen. Opnieuw, misschien kan het haar gewoon niet meer schelen.

Op de tv wordt iemand plots ziek; een ridder van oude tijden valt neer tijdens een hevig gevecht. Welke vreemde ziekte zou het nu weer zijn?

Ik lig hier weer niets te doen; tegenwoordig gebeurt er simpelweg niets. Het is al even aan de gang, die nutteloosheid, niets meer om te doen, niets meer om me voor in te zetten. Enkel dagen en dagen die elkaar opvolgen tot weken; weken die zich opvolgen in maanden. Tijd om naar iets uit te kijken, naar iets af te tellen; denk ik.

Wat is het eigenlijk, dat vreemde gevoel waardoor ik besluit dat Maaike nu even het meisje van mijn leven is? Objectief gezien is er weinig om me op te baseren; het getwijfel, het feit dat ze weldra weg zal gaan en - ohja - het feit dat ze me gedumpt heeft. Zelfs dat we bij elkaar passen is eigenlijk overdreven, we praten niet eens dezelfde taal. En toch lig ik alweer te wachten op een berichtje. Een eenvoudig kom maar af, ik was mis, of misschien is dat wel teveel van het goede.

Op tv wordt het weer wat slechter met de ridder; hij is bijna dood. Dra zal hij genezen zijn en zal hij terug ten strijde trekken.

Het bier is op dus ben ik moe. Middeleeuwse liederen vanuit de televisie; 't is leuk als je kan verdwalen in een fantasiewereld. Ik vraag me af of al die losers met hun vreemde hobbies eigenlijk gelukkig zijn. Kan men ooit een middelmatig leven aanvaarden?

Ik hoop dat Maaike soms aan me denkt. Droom zacht, Maaike. En ik wil pistachenoten.