woensdag 8 juni 2011

57.

Ze zit in de zetel; ze eet cornflakes. Ze kijkt naar The Office. Ze wacht op morgen, dan moet ze weer werken; vandaag gebeurt er niets. Ze wacht op schrijfsels, maar Buzz en Reader blijven leeg. Zoveel is ze waard, zelf 't schrijven is gestopt.

Ik zit thuis. Ik wil hier weg, maar ik weet niet waarheen. Ik ben uitgeput, maar ik heb niets gedaan. Ik zit te wachten tot ze mijn schrijfsels leest, tot ze terug op mijn blog komt. Ze komt niet.

Ze vraagt zich zelfs niet meer af wat ze nu aan moet met haar leven, daar is ze te moe voor. Later, in januari, dan zal ze wel zien wat ze doet. Nu is het overleven; elke dag een beetje sterven. Ze drinkt een pintje, rookt een sigaret, kijkt naar Buzz... en dan nog een Office.

Soms vraagt ze zich af of ze me mist, maar ze voelt zich zo ongelofelijk onverschillig. Ze is uitgeput, dus voelt ze maar eventjes niets. Het liefst zou ze vluchten; stoppen met haar werk en gewoon hele dagen de wereld verkennen. Misschien was ze beter toch meegegaan naar Hongarijë.

Ik wil slapen, ik wil steeds slapen, ik wil nog meer slapen. Ik wil slapen zonder gedachten; alcohol helpt. Ik heb nood aan een scharrel. Overmorgen; vrijdag.

En eigenlijk zou ze het ook niet erg vinden als hij kwam. Ze is graag bij hem, ze praat graag met hem. Ze vraagt zich af of ze ooit nog kunnen praten zoals vroeger. Misschien niet, dat zal ze wel missen. Maar waarom gaat het dan niet, waarom voelt ze zich soms zo leeg?

Ik weet niet meer wat ik wil. Liefde en genegenheid zeker? Waarom kan ik dat dan niet van iemand anders krijgen. Iemand die wulpser en gemakkelijker is. Iemand die geen eeuwige twijfels kent, iemand die bij me is omdat ze daarvoor (kan) kiezen.

Omdat het geen Maaike is.

Ze gaat naar bed, ze weet niet wat te denken. Ze heeft gekozen. Ze is sterk, ze is stevig, ze zal zich niet bedenken. Dat zou met iemands voeten spelen zijn, denkt ze. Daar doet ze niet aan mee. Trouwens, ze heeft besloten dat ze hem niet graag ziet.

Drie pinten later zit ik in bad. Ik blijf hier - denk ik - maar voor de rest van mijn leven.