Half tien. Ik zit met een koffie voor m'n neus te wachten tot Microsoft SQL Server Management Studio stopt met crashen. Kennelijk is het levensgevaarlijk een view met een left join te maken; het beeld wordt grijs en de applicatie non-responsive. Informatica is toch nog steeds zestig procent van de tijd wachten. In m'n koptelefoon speelt Beethoven, Moonlight Sonata. Ik drink een slok koffie; heerlijk veel suiker.
Op Twitter rijdt iemand met haar auto een huis binnen; ze overlijdt in het ziekenhuis. Ik ken haar niet, zelfs niet online. Het einde van haar leven betekent voor mij niets meer dan het eindigen van haar twitter feed; er zijn geen nieuwe berichten.
En zo gaat mijn leven zijn gewone gangetje. Doordat collega Jane hier niet gebleven is na de stage, heb ik niemand meer om mijn ondergrondse aggressie op te projecteren, dus doe ik dat maar gewoon niet meer. Snel even kijken of Maaike online is... én dat is ze. Eindelijk. Nu kunnen we de hele dag niets tegen elkaar zeggen; vroeger was het plezanter.
Collega Tom duikt plots achter mijn bureau op. "Awel, wat ben je aan 't doen?" Snel schakel ik over naar mijn werkomgeving en doe ik alsof ik vlijtig aan het werk ben. "Ik ben de bussinesslayer aan het optimaliseren zodat ik door gebruik van generic classes minder codewerk heb bij het schrijven van domein mappers; bovendien kan ik op deze manier de caching centraliseren." Tom kijkt schappachtig naar mijn scherm; "'t Is al goed, ja, 'k snap er alweer niets van." Laat me toch gerust, zagevent.
Maaike is afwezig; ik hoop maar dat ze heel hard aan het werk is en dat ze daarom geen "hi" zegt. Eenmaal daags een "hi", meer verwacht ik niet.
Ik hou niet van alleen zijn. Op een of andere manier is alles dan iets bleker, heeft alles iets minder nut. Ik denk dat ik binnenkort maar nog eens de wijde wereld in trek; misschien moet ik zelfs maar eens niet terug komen. Nog anderhalve maand... Er ligt een tijdbom onder de tafel, ik eet mijn bonen en ik beef.