zondag 5 juni 2011

54.

Eigenlijk is zo'n laatste kus iets vreemds. Je weet dat het voorbij is, je weet dat ze 't niet meer wilt, en toch doe je 't. Alsof die laatste kus een laatste ode aan die liefde die nu voorbij is. Maaike legt haar hoofd tegen mijn arm, alles voor 't laatst. Ik hou niet van afscheid.

Ik doe m'n vest aan en raap m'n spullen bij elkaar. Haar sleutels laat ik op tafel liggen; ze zal ze wel vinden. Ik weet niet goed wat zeggen, dus zeg ik maar niets. Genekt door angsten en onzekerheden; typisch.

't Zou een leugen zijn te zeggen dat ik Maaike niet zal missen, maar vandaag heb ik er - denk ik - even vrede mee genomen. Er zullen wel nog Maaike's in de wereld zijn, zeker?

En nu kan ik eindelijk naar de laatste afleveringen van de ronde kijken zonder me schuldig te voelen dat Maaike er niet bij is.