Vandaag is de dag dat het allemaal verloren is.
We rijden door het donker op weg naar 't verre Gent. De felle lichten van de tegenliggers irriteren me mateloos. Maaike zit naast me voor zich uit te staren. Ik vraag me af wat ze denkt.
"Hoe zit het nu eigenlijk tussen ons?" Ik durf het eigenlijk niet te vragen, bang voor het antwoord, hopend dat ik de executie nog een dag kan uitstellen. Hopend dat ik nog één nacht naast Maaike mag slapen voor het allemaal naar de donder gaat.
- "Ik weet het niet, nog steeds hetzelfde als vorige keer zeker?"
Somberheid heerst weer. Dat optimisme, dat vluchtige dat we ooit zo sterk hebben proberen na te streven lijkt weer volledig verdwenen te zijn.
Maaike vraagt zich af wat ze moet zeggen. Ze heeft hier niet voor gekozen, dit wou ze niet. Samen zijn was goed en wel tot deze gesprekken kwamen; nu hoeft het allemaal niet meer. Maaike denkt nu aan de toekomst, over alle leed en pijn die gaat komen, over de uitzichtloze nutteloosheid van het bestaan. Een flirt was zoveel gemakkelijker geweest.
Maar neen, ik moest weer pushen natuurlijk. Ik moest Maaike weer proberen bekeren van het zwarte, duistere, pessimistische naar het voorzichtig optimisme. Omdat ik wel in liefde wil blijven geloven, omdat ik er wel in wil blijven geloven dat je samen meer kan zijn dan alleen. Omdat ik niet geloof dat je samen een stuk van jezelf verliest. Ik ben een naïeve kloot.
Maaike weet al wat ze moet zeggen; Maaike heeft het al beslist. Eigenlijk hoopt Maaike ook een beetje dat ik haar er uit zal praten, dat ik haar weer zal verzekeren dat het over gaat, dat ik weer een stapje terug zet en me weer wat op de achtergrond ga begeven, maar er toch nog een beetje ben voor haar. Maar Maaike denkt dat het beter is dat dat niet gebeurt.
Aangekomen aan Maaike's voordeur; eigenlijk niet zo heel erg veel gezegd.
"Moet ik nog even binnen komen of heb je liever dat ik meteen doorga?" Ik wil naar binnen, ik wil bij haar zijn, ik wil overtuigen.
Maaike weet het niet. Ze denkt aan alle pijn die ze mij zal geven, ze denkt aan hoe hopeloos eindig wij zouden zijn. Ze denkt aan hoe ze zichzelf nooit zal kunnen vinden als er iemand aan haar zijde staat. Ze vraagt zich af wat dat is, graag zien.
Ze zegt dat ze me wel een beetje graag ziet, maar dat het aan haar ligt. Dat ze niet klaar is, dat ze het niet kan. Dat ze wel wil, maar dat het niet lukt. Dat ze het een kans gegeven heeft, maar dat die donkere gedachten steeds maar terug komen. Dat ik het niet lang meer zal aankunnen, die twijfels. Dat het beter zou zijn voor mij om er een punt achter te zetten.
Smeerlapperij om meer smeerlapperij te ontlopen; alsof die andere smeerlapperij er sowieso komt.
Ze zegt dat ze inzit met wat er in januari zal gebeuren, als ze weg gaat.
- Ik zeg niet dat ik doodgraag met haar mee zou gaan.
We vallen in herhaling, alles is al eens gezegd. Ik wil haar overtuigen bij me te blijven, maar ik verplicht mezelf dat niet te doen. Ik denk aan hoe ik in godsnaam deze keer de Gentse Feesten ga overleven. Ik denk aan hoe graag ik Maaike in mijn armen wil sluiten en gewoon wil zeggen dat het allemaal wel goed komt. Ik haat het dat ik dat niet doe.
Ik voel me kwaad omdat ze het geen kans meer geeft; ik ben kwaad omdat ze me niet wilt.
Altijd bang voor de toekomst, altijd bang voor alles wat ook maar iets van waarde heeft. "Alles van waarde is weerloos" en kan dus zo gemakkelijk verloren zijn.
En ik blijf maar denken over hoe ik haar kan tonen dat het niet altijd negatief moet eindigen, dat er hoop is op geluk, dat ik er zeker van ben dat ze haar plaatsje wel zal vinden (en dat dat gerust met twee kan). Maar als puntje bij paaltje komt zeg ik maar niets; ik wil niet dat zij ongelukkig is door mij.
Maaike doet de deur open en gaat zonder een woord te zeggen weg. Ik zie alweer een beste vriendin uit mijn leven verdwijnen - misschien moet ik maar geen relaties meer hebben en enkel beste vriendinnen verzamelen. En hoewel het er steeds meer op begint te lijken dat alles van waarde zo snel mogelijk kapot moet, verbied ik mezelf dat te geloven.
Ik kom thuis, drink een slok whisky en kots mijn darmen uit. Vandaag ben ik het even allemaal zo ongelofelijk beu.