Het is twee juni en ik heb hoofdpijn. Op youtube speelt een astronaut, een ietwat vreemde Duitse muzikant, vreemde deuntjes. De zon gaat langzaam onder en het wordt kouder. Bovendien is de tabak op. Gelukkig heb ik goeie vrienden die mij gaarne een pakje tabak komen brengen, mensen die er zijn voor mij in tijden van grote nood.
Maaike weet niet of ze mij wilt of niet; ik vraag me af of er eigenlijk iets is dat Maaike wilt. Daar hebben we deze morgen weer eens over gesproken. Misschien praten we er wel vaak genoeg over om te besluiten dat het beter is zonder Maaike's te leven, maar dat besluit durft geen van beide nemen.
Ik zou graag zonder al die zever leven. Misschien is het voor mij ook maar eens tijd om eens in eenzaamheid te leven. Eens een punt te zetten achter alles wat er nu gebeurd is en eenvoudigweg naar een andere stad trekken om daar opnieuw te beginnen. Een hele nieuwe wereld, zonder mensen die je kent. Allemaal nieuwe dingen om te ontdekken.
Maar wat maak ik mezelf ook wijs. Het enige dat ik daar zal vinden is dezelfde eenzaamheid als die ik hier al heb. Waarom zou ik in een andere stad, in een ander land, een ander continent zelfs, socialer zijn dan hier? Ik ben mensenschuw, ik hou niet van praten, van tetteren, van roddelen. Elders zal dat niet beter zijn. Het zou dus best wel eens kunnen dat ik in dat ander land nog minder vrienden heb dan hier, dat de eenzaamheid nog verder zal doorwegen en dat ik een kluizenaar word.
Jasper brengt me een pakje tabak en neemt me mee naar de plaatselijke kroeg. Het is moeilijk een licht hoofd te hebben als het prangende verlies van Maaike steeds in mijn hoofd blijft spoken. Een spelletje tab biljart om de gedachten te verdringen brengt weinig soelaas; bovendien verlies ik stellig van Jasper, de enige echte cafésportenkampioen.
Maaike blijft afwezig; niet online, geen berichtjes, niets. De verschillende manieren waarop ze me kan dumpen spoken door mijn hoofd. Ik ben er zeker dat ze me op één of andere manier zal verlaten, ik weet alleen niet goed hoe.
Vedett; het smaakt wat vreemd maar 't is o zo heerljik.
Eigenlijk hoor ik helemaal niet samen te blijven bij iemand die maar niet kan beslissen of ze mij al dan niet graag ziet. Als Maaike twijfelt of ze al dan niet iets voor mij voelt, moet ik dan wel blijven aandringen? Ik heb steeds meer het gevoel dat ik maar eenvoudigweg van haar weg moet gaan. Maar 't idee van haar voor een lange tijd niet meer te zien of te horen is ook niet meteen de meest leuke gedachte.
Het bier is op, het lief van Jasper moe. We gaan naar huis. Ik kruip in mijn bed en lig naar het plafond te staren. Ik vraag me af wat ik eigenlijk moet verwachten van alles; misschien ben ik wel diegene die overal teveel achter verwacht. Maar morgen wordt alles okay, want morgen gaan we naar de zee.
Ik moet hier vandaan.