Ik zit op mijn stoel en kijk twijfelend naar het scherm, het toetsenbord en de muis die voor me liggen. Eigenlijk zou ik moeten werken, eigenlijk zou ik iets moeten programmeren, eigenlijk heb ik nog maar enkele weken om dit project af te werken, maar dat is veel te lastig om zo'n mooie ochtend, dus doe ik lekker niets.
Ik vraag me af wat Maaike aan het doen is; waarschijnlijk ook niet veel. Misschien zit ze wat papier te vouwen, of wat papier in een copy machine te steken, of een printer te herstellen door er kei-hard met een hamer op te slaan. Of misschien zit ze ook wat voor zich uit te staren.
Een nieuwe tas koffie dan maar? Ik stel me recht van mijn bureaustoel, geef die een ferme stoot zodat die met een niet onaardige snelheid en kracht tegen collega Jane rolt ("Ey!"), wandel naar de deur, ontwijk de lege koffie tas die collega Jane met een niet onaardige precisie naar mijn kop probeert te gooien, open de deur, gooi een overvolle map "boekhouding - inkomende facturen mei 2010" naar Jane's hoofd (raak!), wandel rustig naar de keuken en neem een heerlijk kopje verse koffie. Drie klontjes suiker doe ik er in, want het is een drie klontjes suiker dag.
Hoe lang droom ik nu eigenlijk al van Maaike? Het moet al een paar maand zijn. Twee maand worden we in ieder geval al wakker naast elkaar. Twee maand neem ik haar in mijn armen voor we in slaap vallen. Twee maand wacht ik tot ze zacht-snorrend verdwaalt in dromenland om dan stilletjes weg te sluipen voor een laatste sigaret.
Ik zet me in de lelijke grijze zetel die in de refter staat. Het is stil en donker hier, over ongeveer een uur zal het hier vol zitten met werkmensen die zo snel mogelijk hun boterhammen oppeuzelen en over het weer babbelen. Nu is het echter rustig en stil: geen boterhammen, geen loze woorden, geen klootjesvolk (behalve ik).
Ik vraag me af wat er zal gebeuren na Maaike. Er moet wel een dag komen dat ze me vertelt dat ze niet meer verder kan, dat ze nooit mijn meisje zal zijn, dat ze weg moet trekken naar een ander lijf met andere gedachten. Of ze zegt helemaal niets en is plotseling verdwenen. Die gedachten maken me bang.
De koffie is op en ik zet de tas voorzichtig in de vaatwasmachine. Heerlijk, koffie, ik word er helemaal rustig van. "Geef mij een kop koffie", zeg ik steeds, "anders schiet ik je kop eraf." Wijze woorden, al zeg ik het zelf. Soms zeg ik ook: "Na koffie volgt een sigaret." Zo wandel ik dus naar buiten.
Collega Jane staat ook buiten. Ze zit huilend op een houten palet een sigaret te roken. Ze krimpt ineen als ze mij ziet, maar gezien ik mijn koffie reeds heb gehad heeft ze niets voor mij te vrezen. Ik zet me naast haar (zij krimpt nog wat meer ineen), pak mijn pakje Belgam 20 en mijn speciale blaadjes uit Nederland (daar zeggen ze niet blaadjes maar vloeitjes, die stomme Hollanders ook), rol een sigaret, steek die aan en blaas de rook in Jane's gezicht.
Ik wil weg trekken naar een ver land om daar volledig opnieuw te beginnen met een meisje van zeventien dat de zwaartes van het leven nog niet heeft gevoeld. Ik wil verdwalen in het leven met een meisje die nog vol overtuiging kan liegen dat zij mijn meisje is, dat dit liefde is, dat dit is waar het leven om draait en - vooral - dat het nooit over zal gaan. Maar goed, vluchten kan niet meer, behalve naar elkaar, dus liegen doen we niet.
"Zo, Jane." zeg ik. "Ben jij gelukkig?"
Verschrikt kijkt ze op, een traan loopt van haar wang. Boven haar linker oog zie ik een kleine snee, waarschijnlijk van het metalen randje dat rond de boekhouding zit. Er loopt eens straaltje bloed uit dat zich vlak onder haar ogen mengt met een traan. Samen lopen ze naar beneden, naar haar kin, om daar de wrede tocht naar de grond te beginnen.
- "W... Wat bedoel je?" snikt ze.
"Ik vroeg of je gelukkig was." Ik kan niet goed tegen mensen die mij niet begrijpen.
- "Ik... Ik denk van niet."
"Waarom niet dan? Gaat het niet goed op je werk dan?"
- "Nee, dat zeker niet. Waarom gooi jij eigenlijk steeds dingen naar me?" snikt ze verder.
Ik zucht, alweer dat onbegrip, niemand begrijpt me. "Het is niets persoonlijk, Jane. Het komt door je ongelofelijke rotkop, ik kan niet anders dan er dingen naar gooien. Dat maakt me nu eenmaal gelukkig."
Jane begint weer te huilen; steeds weer die tranen, ik kan er niet goed tegen. Jane draait zich met haar rug naar mij, ik rook mijn sigaret verder op in de zon, gooi de peuk weg en ga terug naar binnen. Er loopt een spoor van bloed van de ingang tot vlak naast mijn bureau, waar Jane normaal zit. Misschien moet Jane dat straks maar eens opkuisen, dat bloed.