donderdag 14 april 2011

42.

Mijn eeuwige strijdmakker heeft de geest gegeven; een lege batterij in combinatie met een gebroken gelijkrichter deden me de nek om. Vier dagen mijn motorfiets kwijt en 140 euro armer. Maar goed, ik zit aan mijn bureau op het werk als plots de gsm overgaat en ik te horen krijg dat ik mijn makker dezelfde avond nog mag komen halen.

Enkele uren later suis ik weer door 't Vlaamse landschap, recht naar huis. Rugzak pakken, tenten pakken, slaapzak zoeken, noem het maar op; nog één dag en we gaan er weer voor: het Eerste Festival van het Jaar! Dat heerlijke nietsdoen, dat heerlijke luieren en wachten op de volgende groep. Tijd om terug te leven, tijd om te bevriezen in een tent, tijd voor muziek, liefde en ... drank!

Nu goed, dat is voor morgen. Vandaag zit ik terug thuis. Het is al donker buiten en hoewel ik eigenlijk mijn tenten bij elkaar moet zoeken, zit ik met een sigaret en een pint naar Contact te kijken.Buitenaards leven, het heeft me steeds gefascineerd.

Ik vraag me af wat Maaike aan het doen is. Het is moeilijk om niet bang te zijn van wat er allemaal gebeuren gaat. Hoewel ik steeds graag bij Maaike ben, heb ik steeds het gevoel dat ik gevaar loop, alsof het een droom is die plotseling uit elkaar gaat spatten. Misschien gebeurt het vanavond zelfs...

Nog een sigaret dan maar, de heerlijke verzachting der gedachten. De Verenigde Staten zijn nog steeds die ongelofelijke vreemde machine aan het bouwen, de selecties voor wie er nu naar Vega mag zijn in volle gang. Ik ben half aan het kijken, half aan het dromen, half aan het denken, half aan het schrijven. Ik vraag me af of ik me ooit nog eens honderd procent kan concentreren.

En 't is niet dat ik Maaike niet vertrouw; 't is enkel dat ik niet inzie dat ik d'r ooit waardig zal kunnen zijn. Er is zoveel leven daar, waarom zou ze zich dan beperken tot een kleintje met mij?

Een godvrezende gek blaast zichzelf op, alle hoop is verloren.

Misschien geloof ik wel in sprookjes, misschien is wat ik zoek helemaal niet meer mogelijk in de huidige maatschappij, misschien ben ik verward door Disney en zou ik beter wat meer in de broeders Grimm geloven.

Een nieuwe wereld gaat open, een kompas zweeft door het ijle; een leven gered.

Zoveel onzekerheid, misschien is morgen alles verloren. Misschien ook niet. Morgen is het feest, morgen is er muziek, morgen is er bier, morgen is er Maaike. Of niet?