dinsdag 12 april 2011

41.

Ik lig weer in dat verdomde bed van me, het bed dat Maaike gisteren lekker gevuld heeft met zeezand waardoor ik nu knarsetandend in vreemd-zachte duinen lig te woelen. Omdat ik niets beters te doen heb lig ik naar Black Adder te kijken; het derde seizoen, waar Rowan Atkinson zich verkleedt in een Engelse lord die zowat alles doet om zijn eigen geluk te kopen. Uiteraard loopt dat altijd mis.

Maaike's parfum zit nog tussen de lakens (net als het zand). Ik probeer te doen alsof ze naast me ligt, probeer me voor te stellen hoe ik haar lijfje ruik. Buiten waait een stormwind door de verlaten straten. Mijn raam staat open en het regent op mijn voet. Ik laat het maar begaan, ik hou wel van water, ook als het koud is.

Misschien ligt Maaike nu lekker te ronken in haar eigen bed; ik hoop het. Misschien ligt ze wel bij een ander te hijgen en te krijsen; ik hoop van niet. Het zou me niet mogen schelen, het zou me niet mogen deren, het zou me zelfs niet mogen interesseren; Maaike is nog niet mijn meisje en zal dat misschien wel nooit zijn. Laat ze maar krijsen, laat ze maar hijgen; ik wil bij haar zijn.

Black adder is gedaan, het scherm blijft zwart. Ik leg een cd van God is an astronaut op. Over twee weken staan ze in België op het podium, mijn helden van de post rock. Zelf zal ik er waarschijnlijk niet bij zijn - geen geld, geen tijd, geen vriendin om teder in m'n armen te nemen, geen buik om gitaar op te spelen.

Langs de ene kant wil ik rationeel met die hatelijke chemische combinaties om kunnen gaan en mijn brein laten leiden. Langs de andere kant wil ik me helemaal overgeven en me te pletter storten op het aanstormende verlies. Elke dag kan ik Maaike verliezen, elke dag een nieuwe kans om verpletterd te worden door de druk die ik op mezelf leg.

Ik wil een sigaret.

Ik zet de televisie wat harder, krab aan m'n ballen, zoek mijn pantoffels en val van de trap. Ik vloek, ik zoek mijn tabak, leg me in de zetel, besluit dat het koud is, doe een t-shirt aan, rol een sigaret, steek 'm aan, besluit dat daar ook een pint bij hoort, drink een pint, lig rook voor me uit te blazen, lig te denken aan Maaike, lig te hopen op Maaike, word moe, ga terug naar boven, merk op dat er nog steeds zand in mijn bed lig, denk nog eens aan Maaike, leg me neer en staar dan hier maar een beetje naar het plafond. Twaalf uur, morgen wordt weer een zotte morgen dag.

Ik denk dat er in de laatste drie maand geen enkele dag voorbij gegaan is dat ik Maaike niet gehoord heb. Ik denk dat er in de voorbije twee maanden maar een vijftal dagen waren dat ik Maaike niet gezien heb. Ik schat dat er zo'n zeven waren dat ik Maaike niet gekust heb - een succesfactor van maar liefst 88%!

Hoe kan ik zoveel van die klootjesvolk doeningen houden? Ik hoor hier boven te staan.

Ik verdenk mijn vader ervan teveel te houden van. Het lijkt me een genetische afwijking, dat houden van - een eeuwenoude misvatting die we karig in stand proberen te houden in een maatschappij waar dat net geen waarde meer heeft, een maatschappij die steeds sneller naar het einde van die prehistorische constructies neigt.

Waar is mijn prozium, waar blijft mijn equilibrium, waar blijft dat mes?
- Waar blijft mìjn Maaike?