dinsdag 5 april 2011

39.

Ze zit voor zich uit te staren in een café dat ze niet kent. Ze houdt niet echt van de muziek, maar het is beter dan de stilte van thuis. Voor haar neus een blauwe Chimay, in haar hand een sigaret. Ze blaast de rook voor zich uit. Ze kijkt naar niets, ze luistert niet eens; ze is moe.

Ik zit aan een netwerk kabel te prutsen opdat ik dra weer muziek kan beluisteren in mijn slaapkamer. Het kabeltje is gebroken, maar met behulp van een nieuwe fiche krijg ik de oude xbox toch weer aan het netwerk verbonden. Ik zet Das Pop op, omdat ik weet dat Maaike dat leuke muziek vindt. Gefascineerd zit ik naar de visualistie van de muziek te kijken... al die mooie kleurtjes...

Ze denkt aan hem. Ze vraagt zich af waar ze nu precies zo bang van is. Ze weet het niet, ze weet enkel dat ze bang is. Het kunnen zoveel dingen zijn, angst om weer opgesloten te geraken in een leven dat niet het hare is, om zichzelf te verliezen, angst om kansen te verliezen, angst om teleur te stellen en angst om teleurgesteld te worden. Maar bovenal, angst om niet ten volle te leven.

Ik kijk naar mijn gsm. Voor de zekerheid zet ik 'm op het hoogst mogelijk belvolume, zodat ik zeker geen berichtje zal missen. Ik hoop dat ze stuurt, maar waarschijnlijk niet.

Ademruimte, denkt ze, ademruimte heb ik nodig. Tijd om te kijken, om te voelen hoe het nu zit. Maar eigenlijk wilt ze ook niet thuis zijn; ze voelt zich niet meer welkom in haar eigen huis. Alles is druk, alles is vreemd, alles is onecht. Ze wilt weg, maar weet niet waarheen. Vluchten naar hem? Een slecht idee; ze is niet klaar. Bovendien heeft ze zich voorgenomen niet weer die fout te maken.

Ik vraag me af wat er nu zal gebeuren. Het laatste weekend was zo... echt. Wat een beetje zon en een heerlijke zondag allemaal kan doen. Ik word graag wakker naast Maaike.

Ze kijkt naar haar gsm; geen berichtjes. Waarom stuurt hij niet? Het is al half één. Hij zei dat hij haar zou komen halen, maar ze weet dat hij niet komt. Noemt hij dat liefde? Hij kan haar niet eens komen halen. Hij slaapt, hij is naar een film aan het kijken, hij is aan het masturberen. Het kan haar niet schelen, laat hem doen. Als dat alles is wat hij voor haar kan doen, is het voor haar niet nodig. Loze woorden, dat kan hij goed.

Misschien is mijn geheugen vol; voor de zekerheid wis ik enkele berichten van collega Jane uit mijn inbox. Helaas, geen berichtjes. Das pop zingt verder.

Ze wilt niet alleen slapen vannacht; ze wilt niet thuis slapen vannacht. Maar ze zal het niet vragen, dat zou haar zwak maken. Ze wilt niet zwak zijn; dat heeft ze al eens gedaan. Ze wilt de touwtjes in handen houden, haar eigen leven leiden, duidelijke grenzen stellen, zich niet meer overgeven in die wereld die binnenkort zeker en vast toch uit elkaar valt; alles gaat kapot, dus ook dit.

Ik ben bang voor de dag dat Maaike me weer aan de deur zet. Ik ben bang van de dag dat Maaike haar sleutel terug vraagt. Ik ben bang van de dag dat Maaike zich weg draait als ik haar probeer te kussen. Ik ben bang voor die traan in haar ogen als ze zegt dat het niet gaat, dat het allemaal een illusie was, dat ze spijt heeft van wat er gebeurde.

Ze kijkt naar haar zus; ze vindt de overgave waarmee zij zich in die chaos stort beangstigend. Zij zal zich nooit zo zwak opstellen, zij zal nooit dat risico nemen.

Wat verlang ik eigenlijk? Ik wil nu bij Maaike zijn, ik wil ze in m'n armen pakken en ik wil dat ze op mijn schouder in slaap valt. Maar is dat genoeg om me zomaar te scharrel te smijten, om dit risico te nemen? Meh, ik denk het wel. Misschien eindigt het vreselijk, misschien heerlijk, misschien iets tussen die twee; niets wat tijd niet kan herstellen.

Ademruimte? Pfft. Als hij haar echt graag zag stond hij er al. Nog niet eens een berichtje!

Misschien moet ik maar eerst sturen? Of misschien moet ik gewoon naar haar rijden en haar ontvoeren, zoals ik haar gezegd had. - Nee, ik had haar ademruimte beloofd. Ik mag me niet opdringen; ik wil me niet opdringen.

Ze bestelt nog een pintje; ze had gezegd dat ze om één uur thuis zou zijn, maar wat doet het er toe. Ze wou gewoon een berichtje, gewoon een teken, gewoon bevestiging, maar zelfs dat kan hij niet. Ze kan beter niet meer denken, denkt ze. Ze kan beter niet geloven in de toekomst, denkt ze. Ze kan zich maar beter niet gooien, denkt ze. Het is te vroeg, veel te vroeg, om weer hetzelfde mee te maken.

Ik wil die ademruimte niet. Ik wil ze zien, elke dag. Ik wil elke dag bij haar wakker worden en elke dag geen koffie voor haar maken - en op een dag misschien toch. Maar eerst dus die ademruimte en de illusie dat ik vandaag niet voor haar leef.

Haar zus wilt naar huis, zijzelf wilt ook slapen. Hij zal haar duidelijk niet komen halen vannacht; ze weet dat ze gevraagd had haar even gerust te laten, maar toch had hij moeten komen. Zo hoeft het voor haar eigenlijk ook maar niet.

Eén uur; ik stuur dat ze ogenblikkelijk naar huis moet gaan. "Hup, je bed in!" Ik wil haar halen, maar ik doe het niet. Ademruimte.