donderdag 3 maart 2011

9.

In Maaike's huis.

Bij gebrek aan enige andere activiteit trek ik naar de kroeg met vrienden. Omdat Maaike zowat het enige slaap-adres in Gent is rij ik met mijn 750cc naar haar huis (mijn uitvalsbasis) en laat ik daar mijn helm achter. Het voelt een beetje vreemd aan, dat weerzien; maar ook ergens... normaal. Alsof we nooit afscheid hebben genomen.

Een kwartier later zit ik in de Trollenkelder (vlasmarkt, Gent); het biertje van de maand kost maar €2,60 en je krijgt er twee voor de prijs van één. Een uniek moment om Maaike te vergeten en me halsstarrig op een andere toekomst te smijten. Uren van gelul en gezever gaan voorbij tot ik er uiteindelijk zelfs in slaag een metgezel zodanig te kwetsen dat ze opstaat en huilend weg wandelt; het is een gave. Ik weet niet echt wat ik doe, maar wat ik doe is kennelijk niet door iedereen gewenst.

Kwart voor drie; ik had gezegd dat ik waarschijnlijk niet zo lang zou weg blijven. Maaike ligt reeds lang in haar bedje te slapen, ik heb de sleutel en kan zomaar haar woonruimte betreden. De puzzel, waar ze ongetwijfeld een deel van haar avond aan heeft gespendeerd, ligt op de tafel. Haar geur laat me even terugdenken aan hoe het niet lang geleden geweest moet zijn.

Maaike kiest voor een ander, Maaike wilt niet verder zoals nu - of eerder vorige week. Ik moet dat op één of andere manier aanvaarden; ik moet op één of andere manier Maaike - als meisje van mijn leven - uit mijn verdomde kop zetten en gewoon verder gaan met wat ik al heel m'n leven doe: uit m'n kop lullen en de wereld zijn gang maar laten gaan; of eerder Maaike haar gang laten gaan.

Ik vind het niet bijster leuk dat Maaike zo dicht bij me ligt te slapen, doch niet in 't zelfde bed - toch kies ik wijselijk de andere kamer en kus Maaike op telepathische wijze een goeie nacht.

Vluchten in slaap; vluchten in gedachten - Maaike, ook al ben je zo dicht bij mij; ik mis je.