donderdag 3 maart 2011

10.

Ik ben mijn adem. Ik ruik naar bier, een vage, doch merkbare zure hint van alcohol. Ik stink naar een dode maag en kater; ik smaak naar heimwee naar de vorige nacht. Blijf uit mijn buurt!

Ik ben mijn keel; ik kietel. Ik hoest en proest om mijn bovenburen (de hersenen, ndr.) duidelijk te maken dat ik van roken dood ga. Daarnet nog begon ik zodanig veel te kietelen dat ik er bijna uit vloog - de wijde wereld in. Soms kietel ik zodanig hard dat mijn onderbuur, de maag, ook mee begint te doen. Alles moet er dan uit, van slijmen tot onverteerde etensresten. Ik doe mijn job graag.

Ik ben mijn maag; ik ben niet open vandaag. Ik ben nog druk bezig met slapen, of gerstenat verwerken. Vandaag moet je mij niet vullen; ik ben al vol genoeg. Kom morgen nog eens terug, dan ben ik normaal weer open. Of wacht, een take-out heb ik misschien nog wel liggen, maar leveringen zijn vandaag niet mogelijk.

Ik ben mijn kater; ik doe er alles aan om niet nogmaals als gisteren te leven. Ik weet echter nu al dat ik zal verliezen; morgen gaat het hele gedoe gewoon weer door. Dat maakt me kwaad; ik wordt er kat-nijdig van. Ik krab in het rond en verkloot elk orgaan dat ik kan krijgen. Laat me even doen, vanavond zal ik weer een lief poesje zijn.

Ik ben mijn baas; ik doe alsof ik niet merk dat de stagiair er slecht uit ziet. Hopelijk denk ik dat het nog dat griepje is. Ik ben niet zo blij dat de helft van het bedrijf dat griepje overgenomen heeft - wat een ziekenboeg is me dat hier. Hoest en hoest en hoest; neemt dat mee naar den oorlog.

Ik ben mijn middagpauze; ik ben daar over vijf minuten.

Ik ben mijn motorfiets. Ik ben vuil en roest. Ik wil gekuist worden, gepoetst worden, ingewreven met iets dat de roest verdrijft. Ik wil niet langer in de regen staan, ik wil in een knusse stal van mijn oude dag genieten en af en toe een toertje doen.

Ik ben mijn hart; ik wacht op Maaike.

Ik heb hoofdpijn.