Ik voel me zo'n ongelofelijke idioot omdat ik Maaike van me weg duw; vooral omdat ik zo graag bij haar zou zijn. Een soort defensiesysteem met auto destruct functie; zowel ik als onze vriendschap moeten kapot, vermorzeld, vergruizeld en verbrand. Elke keer dezelfde fout, ik had nog beloofd dat het anders kon.
Misschien hou ik niet van Maaike; misschien ben ik enkel op zoek naar een meisje van mijn leven en kan dat eigenlijk eender wie zijn. Misschien bestaat er niet iets als liefde en zorgt dat oneindige gebroebel van chemische reacties in mijn hoofd simpelweg voor een kortsluiting - het einde van het humanisme.
Electronic van John B maakt me doof en houdt me wakker. Vreemd wat een paar baslijnen en een beat kunnen doen.
Ik heb zin om te zeggen dat ik niet meer mee doe, maar hoe zet je een leven op pauze? Ik heb zin om over luchtige dingen te schrijven, maar er valt niets luchtigs te beleven. Een caféetje doen vanavond? Waarom niet.
"Sometimes I feel I got to run away", Tainted Love in de versie van John B.
Ik wil lichtheid; ik wil dingen uit anderen hun perspectief zien. Ik wil eruit, ik wil de wereld zien als een hoop mogelijkheden - niet als een gevangenis van onmogelijk te plaatsen gevoelens. Vroeger dacht ik dat alles beter werd als je ouder werd; nu ben ik gewoon ouder.
Luider, harder, kouder, feller, stijver, stroever, heviger, krachtiger, barbaarser, vinniger, woester, ongevoeliger, forser, ongenadiger, razender, sterker, pittiger, deerlijker, dionysoser; mijn boxen geven het langzaam op, net zoals mijn trommelvlies.
Ik speel met het geweer dat onder Brusselmans' hoofdkussen ligt.
Altijd vluchten, altijd verkeerd; ontdekken dat ik Maaike helemaal niet ken. Wanhopig zoeken naar die uitweg die er niet is; en wachten op de tijd om dat hele boeltje te helen. Ik ben het beu om dom te zijn.
Waar is mijn geloof?