Ik lig in een stomend bad met een Brusselmans uit de bibliotheek van Gent. (Ik probeer halsstarrig een eigen stijl uit te bouwen, maar wijk helaas steeds terug naar de bekende clichees van deze meester en kom daarmee weinig verder dan fan-art). Het boek is vol gekrabbeld door een idioot met een stylo die wat mooie passages aangeduid heeft. De kerel (een meisje kan dit in mijn wereldbeeld niet gedaan hebben) heeft geen smaak, dat staat vast; een Brusselmans bekladt men niet.
Maaike ligt, zacht ronkend, op mijn schouder te slapen. Met neus, tong en wang probeer ik éénhandig de bladzijde om te draaien, maar kreunend richt Maaike ze zich op en kijkt me in aan.
Ik ga zachtjes met mijn vingers door haar haren, tel de stipjes op haar rug, kus de kloven in haar handen, laat m'n vingertoppen glijden over haar zachte zij, langs haar buik naar haar borstjes. Mijn handen lijken 't lijfje niet eens te raken; zo zacht aai ik haar. En ze blijft me aankijken, vol vuur in haar ogen. Vuur en rust; een tweestrijd van liefde en weemoed. Ik fluister hoe mooi ik dat lijfje vindt, dat boven mij ligt te stomen - ze glimlacht.
"Enkel 't lijfje?"
- "Nee."
Ik kus Maaike innig en kom klaar. Wanneer ik m'n ogen weer open doe is Maaike verdwenen. Waar zij lag staat nu een halve fles whisky. Ik neem een slok, kijk naar m'n gsm en zie dat Maaike nog steeds niets gestuurd heeft. Terug naar Brusselmans dan maar.