maandag 7 maart 2011

15.

Ik schenk mezelf een tas koffie in en gooi er twee suikerklontjes bij. De koffie is wat flauw, maar wat doet men daar aan? Hier zit ik weer, aan mijn bureau, met mijn twee schermen, mijn toetsenbord, mijn hp laser muis, mijn plant van onbekende oorsprong die plotseling op mijn bureau stond, mijn ricola snoepjes die ik stal van collega Tom, mijn halve fles ice tea van vorige week, mijn hoop papier waar niemand - ikzelf in kluis - niet meer aan uit geraak en mezelve, met een tas flauwe koffie voor mijn neus. Het is half tien; een kleine drie kwartier ben ik hier al, en ik heb er nu al geen zin meer in.

Doelloos zit ik wat rond te klikken - mails, andere mails, facebook, het intranet van het bedrijf, nog eens kijken of er nieuwe mails zijn (neen), nog eens op facebook kijken (geen nieuwe roddels), naar de website van de morgen (geen nieuw nieuws), naar de website van deredactie (ook geen nieuw nieuws), ... Ik ben, met andere woorden, ontzettend druk bezig met procrastineren. Gelieve mij niet te storen.

Even kijken wie er allemaal online is dan maar. Ik start mijn chatclient op, doe wat trucjes om de firewall van het bedrijf te omzeilen en wacht tot de verbinding tot stand gekomen is. Helaas is er niemand van enig belang online; of toch niemand waarmee ik wil praten.

Wat kan ik hier nog eens beleven, vraag ik me af terwijl ik nog een slok koffie neem. Het antwoord laat niet lang op zich wachten - collega Jane stapt op me af en stelt me een vraag waar ik het antwoord absoluut niet op weet. Het antwoord is verrassend eenvoudig:
"Het kastnummer is het nummer van de kast."
Een uiterst verduidelijkend antwoord, besluit ik zelf, en gelukkig vindt collega Jane dat ook want even later is ze weer vollop bezig mij gerust te laten.

Terug naar het procrastineren dan maar; ik verveel me immers stellig. Misschien even kijken wat er eigenlijk precies moet gebeuren: ik open mijn agenda, zie dat er maar één klein taakje in staat dat tegen volgende week pas af moet zijn, haal opgelucht adem, berg mijn agenda terug op, draai een rondje met mijn stoel (een blik vol onbegrip van collega Tom) en neem een slok van mijn koffie. Bah, nog altijd flauw.

"Weet je nog die keer", begint collega Jane tegen me, "dat ik een dartpijl in je hoofd gooide?"
Ik weet het nog. Het was een avond vol dronkenschap en jolijt, tot collega Jane plotseling op stond en, met de blik van de duivel in haar ogen, plotseling met allerlei dingen begon te gooien. Roepend en tierend gooide zij met alles wat ze vinden kon, inclusief een volledig dartbord met bijhorende pijltjes. Het dartbord zelf kon ik ontwijken, doch één van de pijltjes boorde zich in mijn voorhoofd. Gelukkig was deze eenvoudige, doch relatief pijnlijke gebeurtenis voldoende om collega Jane tot kalmte toe te manen en konden we gezellig samen naar het ziekenhuis rijden om aldaar het pijltje, met behulp van een lokale verdoving en een kleine chirurgische ingreep waarbij ik slechts héél even het bewustzijn verloor, uit mijn kopvlees te verwijderen. Een kleine schedelbreuk en een klein spraakgebrek (ik kan het woord "tepelklem" niet meer uitspreken, ik zeg steeds "tepelflem") was alles wat ik aan het hele voorval overhield.

"Dat waren nog eens tijden hé." antwoorde ik, in de hoop het gesprek zo bondig mogelijk te houden en op die wijze zo snel mogelijk naar de dagtaak terug te kunnen keren.
Collega Jane glimlacht smalend.
"Ik ben zot in mijn hoofd hé?" vraagt ze.
- "Ik denk dat we dat reeds even kunnen stellen, ja."

Het lijkt een bevredigend antwoord te zijn want vlijtig gaat collega Jane terug aan het werk. Ik vraag me af wat zij precies aan het doen is; ongetwijfeld opzoeken hoe men kleine kinderen verdrinkt of hoe je het best te werk gaat om sequentieel al je collega's te vermoorden en daarna ritueel zelfmoord te plegen in een natuurpark in Amerika doormiddel van het nuttigen der enkele hallucinerende middelen gevolgd door het afblazen der eigen kop doormiddel van een Glock 9mm geweer. Doch dit geheel terzijde, terug naar de dagtaak voor mij.

Snel even kijken wie er ondertussen online is gekomen. Ik kijk vluchtig even rond of niemand naar mijn scherm aan het kijken is, gooi een kwade blik naar collega Tom die dat inderdaad aan het doen was (Tom verhuist snel zijn bureau naar een plek waar ik hem geen kwade blikken kan werpen en hij mij bijgevolg niet kan bespioneren), open de chatclient en zie dat Maaike online is. Maaike, waar ik gisteren nog aan vertelde dat we misschien beter toch echt wat meer afstand zouden bewaren. Resultaat: Maaike begint niet tegen mij te praten en dat maakt me een beetje kwaad.

Ik neurie You can't get no satisfaction van The Rolling Stones, krijg enkele kwade blikken toegeworpen van collega Jane en hou mijn muil. Het is hier ook zo verdomd stil. Ik draai nog eens op mijn stoel, leg mijn hoofd op het toetsenbord, bekijk de vreemde tekencombinatie die ik op deze wijze gecreeërd heb, doe deze terug weg, kijk nog eens of Maaike nog online is (dat is ze), twijfel even of ik zelf zou beginnen praten (dat doe ik nooit; deze keer ook niet), draai nog eens met mijn stoel, denk even over het doel van het leven (zuipen.), denk even over het doel van collega Jane's leven (nog meer zuipen en collega's vermoorden met dartpijltjes), haal een nieuwe tas koffie en staar wat voor me uit.

Me dunkt dat deze werkervaring ietwat beter zou zijn met een streepje muziek, maar gezien ik hier nog maar enkele weken werk durf ik niet vragen of ik de verzamelde werken van Nirvana op torenhoog volume mag afspelen. Tevens ben ik ook wat bang op onbegrip der menig collega te stuiten.

"Tis tied dat tied is." Stomme West-Vlamingen met hun vreemde uitspraken altijd. Desalniettemin een waarheid als een koe, het is effectief tijd dat het tijd is.

Maaike, Maaike, Maaike; waarom hou je niet van mij?

De middagpauze laat op zich wachten dus doe ik nog wat dingen die op werken lijken: ik onderzoek waarom de waarde van een kolom in de databank steeds NULL is, doe wat opzoekingswerk naar het beste pistool om je collega's uit te moorden, stuur deze informatie door naar collega Jane (ze stuurt een vriendelijke "dank je, daar was ik naar op zoek!" terug), schrijf nog wat zinloze lijnen in een handleiding voor computernerds en eet een halve doos ricola kruidenbonbons.

Bij nader inzien is Always look on the bright side of life een absoluut kutnummer.

Eindelijk wordt het middag. Ik ben razend enthousiast, draai drie keer met mijn stoel, haal mijn boterhammendoosje uit mijn rugzak, ga naar de cafétaria, dans even op tafel en zet me dan rustig te eten. Eindelijk pauze, eindelijk rust, eindelijk tijd voor een sigaret. Misschien ben ik snel tevreden; misschien ook niet.