Hier zit ik weer, aan die verdomde bureau. Eigenlijk weet ik niet goed wat ik zou moeten doen momenteel, maar waarschijnlijk is het iets anders dan mijn muziekcollectie sorteren of staren naar een lege mailbox. Gezien collega Jane het gisteren aandurfde om een koptelefoon op haar kop te zetten en de directie, ongetwijfeld uit angst voor de komende massamoord, daar niets op zei, durf ook ik vandaag naar wat muziek geweld luisteren. Mongaloid van Millionaire, op een tergend laag volume opdat ik mijn collega's nog zou kunnen betrappen op het controlleren der procrastinatieniveau.
Collega Tom is afwezig vandaag wat mij de ideale mogelijkheid geeft al zijn ricola bonbons op te eten. Als hij morgen terug komt zal ik de diefstal volledig op collega Jane steken en op die manier mijn eigen lijf volledig veilig stellen.
De vuile oortjes doen pijn aan mijn oren; morgen breng ik een deftige koptelefoon mee.
Eigenlijk verveel ik me; er is hier niets te doen. Maar, toegegeven, als ik bedenk wat ik ergens anders allemaal zou kunnen doen, schiet mij ook niet meteen iets te binnen. Aan de arbeid dan maar? Nee, daar ben ik momenteel nog niet klaar voor. Niet dat ik te moe ben of één of andere fysieke aandoening heb waardoor ik niet aan 't werken kan, het is de goesting die ontbreekt.
Even surfen op dat net dan maar. De website van de morgen, als klassieke eerste stap naar het betere nieuws, meldt: "Belgische bever in Nederland uitgezet en direct doodgereden". Een titel om op door te klikken, niet? Blijkt dat de bever, die nog maar net uit ballingschap vrijgelaten was in een klein riviertje in Drente, meteen de benen - of sorry, "poten" - had genomen en, met de ogen op het hiernamaals gericht, meteen onder een voorbijrijdende auto gesukkeld was.
Vrijheid... Wat is dat eigenlijk, vrijheid? We hebben een lijf dat elke dag eten en drinken wilt, een brein dat elke seconde iets nieuws wilt, een persoonlijkheid die ieder uur van de dag bevestiging nodig heeft, een hart dat elke dag een meisje op de schouder nodig heeft. Toegegeven, we mogen kiezen wat we eten, wat we lezen en zien, wie ons complimentjes geeft en wie er op onze schouder slaapt (naargelang het aanbod dat zich voor 't eigen lijf te grabbel gooit welteverstaan), maar in essentie zijn we allen slaven van onszelf. In onze constante zoektocht naar gelukkig zijn - meerbepaald onze zoektocht naar met wie gelukkig zijn, worden we duizend keer geveld en gevild, de kop afgeschoten en verbrijzeld. En als we dan al even rust vinden, geraken we elkaar beu zodat we alsnog op zoek moeten naar een ander.
Maaike zei me eens dat Liefde egoïstisch was; ik ben de grootste egoïst die er bestaat.
Ik ben bang van vrijheid. Ik ben bang van als een achterlijke idioot steeds achter de feiten aan te lopen. Ik ben bang van überhaupt een idioot te zijn. En in die angst duw ik iedereen weg, stel ik me machtig op als een klootzak die alles voor het zeggen heeft. In die angst ben ik de dictator van het leven en jaag ik elke kans op tijdelijk gelukkig zijn gillend weg. Bitterheid is zoveel eenvoudiger dan lichtheid.
Eindelijk half zes - eindelijk vrijheid. Waar is die autosnelweg, bever?