zaterdag 5 maart 2011

13.

Zaterdag avond. Bijna op weg naar een avondje pintelieren met enkele oude vrienden, maar eerst nog even genieten van de rust die de eenzaamheid te bieden heeft. Maaike stuurt een bericht en vraagt waarom ik plotseling verdwenen was; ik moet haar het antwoord schuldig blijven. Misschien heb ik gisteren het verschil tussen een one night stand en liefde begrepen - hoewel ik die liefde nog niet begrijpen kan. Liefde heeft voor mij steeds gelijk gestaan aan tederheid, aan genegenheid, aan samen naar een film kijken, aan in slaap vallen met een Maaike op je schouder; kennelijk is dat nu net een one night stand.

Ik denk dat ik zo langzaamaan in één van die depressies aan het geraken ben. Ik heb geen zin meer om iets te doen, ik doe maar wat. Ik ga door het leven als een vod; doelloos zoeken naar een doel, tot vervelens toe het geluk opzoeken in het glas. En vooral, nergens mijn plaats vinden.

Maaike lijkt gelukkig. Ze lijkt vol hoop op een betere toekomst. Ze is er bijna - nog enkele weken en ze kan eindelijk genieten van dat Grote Geluk.

Ondertussen ben ik al te laat op mijn drinkenavond onder oude vrienden. Ik haat afspraken, ze zijn zo... vast. Het liefst kon ik de tijd gewoon even afzetten zodat ik even tijd had om te denken. Geef me gewoon enkele jaren bedenktijd; over vijf minuten ben ik terug. Maar gezien dat kennelijk tegen enige wetten der fysica ingaat ben ik gedoemd gewoonweg overal te laat te zijn.

Om de schade alsnog enigszins te beperken zorg ik ervoor dat ik snel bevest en behelmd ben en rij ik met mijn eeuwige strijdmakker de nacht in. Onderweg kom ik geen treinen tegen - ik had er ook geen verwacht. De nacht is koud en donker en duurt ook veel te lang; een generatie geïnspireerd door een pratende hond met een hand in zijn gat. Jammer: ik heb geen Gertje om bij te slapen. (Dit dan bedoeld als zuiver onschuldige verwijzing naar de man - hond relatie van Samson en Gert - met al dat flikker-gedoe moet je bij mij niet afkomen. Er gaat niets boven dat heilige meisen-lijfje, vooral dan dat van Maaike.)

Het is inderdaad donker in café De Vergeven Zonden, het bier is koud en de bediening duurt ook veel te lang. Ik zit aan een tafel met zicht op de ingang en zit de hele tijd te wachten tot iemand, bij voorkeur één van de meisjes van mijn leven, de kroeg binnen wandelt en mijn avond/leven drastisch veranderd. Maar hoe ik ook wacht en wacht, Godot is mij vergeten. Ook vanavond blijft het lot streng. Of toch, plots draait de deejay van de avond (een computer die, volgens het lot of manuele hand, liedjes speelt) het nummer Bullet with butterfly wings van The Smashing Pumpkins. Het liedje doet mij absoluut aan niets of niemand denken en dat maakt mij op zich een beetje gelukkig.

Om half één ben ik al terug op weg naar huis. Maaike heeft niet gestuurd vanavond; zeker zichzelf weer aan het bezatten met de Portugezen. Ik gooi mijn gsm in het aquarium (Maaike stuurt immers toch niet), gooi de lege fles whisky tegen de muur (scherven overal, morgen zal ik me zeker snijden) en kruip onder mijn heerlijk dik donsdeken. Morgen is alles beter... nee?