vrijdag 4 maart 2011

12.

Guilt van Praga Khan, uit de nog steeds ongeziene film Falling. (Als iemand deze ooit eens op de kop kan tikken, ik wil hem graag zien.) Ik pomp het volume langzaam op tot het maximum, rook een sigaret en geniet van het weekend. Ik eet een hapje, rook een sigaret, surf wat op het internet, ga op zoek naar een versie van Woods van Dead man ray, in Daan uitvoering, rook nog een sigaret, stuur een mail naar het voorlaatste meisje van mijn leven (mijn ex, ndr), zet het geluid wat harder, drink een pilsje (maes; geen vuile jupiler), rook nog een sigaret en pers mezelf leeg op het toilet.

Zo vul ik mijn avond nuttig tot het eindelijk sociaal aanvaard wordt mijn kot uit te komen en naar een feestje te gaan. Het is op deze mooie lentenacht in de Charlatan te doen, een mij onbekend feestje met onbekende artiesten en een onbekende deejay, doch Maaike zal er zijn en dat maakt mij gelukkig. Goed behelmd en bevest spring ik dus goedgeluimd op mijn eeuwige strijdmakker om het nachtelijk verkeer te trotseren en aan te hoge snelheid naar de Charlatan te rijden. De sterrenhemel is volledig open, geen wolkje aan de lucht; het is, met andere woorden, bitter koud in maart.

Enkele jaren terug nam ik het vreemde idee op dat als ik onder een trein rij op weg naar een feestje, datzelfde feestje vroeg of laat zou eindigen met een knuffel of een kus. Gezien deze theorie zich al enkele jaren laat gelden, doch niet per se duaal is gezien ik ook al knuffels en kussen kreeg op avonden dat ik niet onder een trein reed, vertraag ik bij de brug in Ledeberg tot een tergende twintig kilometer per uur in de hoop dat er alsnog een trein aan komt. En, zie daar, ik heb alweer een goede vanavond; een zware goederentrein dendert plots het viaduct over. Ik geef extra gas, trek op tot zeventig en kom mooi op tijd bij de brug aan om het donderend gevaarte boven mij te horen draven. Met veel goede moed rijdt ik verder, blij met het aankomende geluk van de avond.

Maaike is al in de Charlatan, dus parkeer ik mijn Suzuki aan haar voordeur, open de deur van haar appartement met de sleutel die ik al enkele weken in bezit heb, smijt helm en vest op een stoel, trek de deur weer achter mij dicht en wandel rillend richting vlasmarkt. Ik heb al meteen spijt dat ik mijn vest niet aangehouden heb want het is eigenlijk echt fucking koud en de verkoudheid van vorige week is nog niet helemaal geweken. Gelukkig is het niet zo ver, dus even later duw ik de deur van de Charlatan open om aldaar Maaike aan te treffen. Maaike... en drie mannen van buitenlandse oorsprong die vlijtig bezig zijn haar te versieren.

Ik begroet Maaike met het klassieke "Hey-fa" gebaar dat Alida van De Boomhut steeds maakte en waar ik mijn medemens al enkele jaren mee begroet. Met een wijde glimlach (alle tanden bloot, het gezicht vertrokken van ... glimlach) begroet Maaike me. Ostentatief geef ik de buitenlandse medemens (Portugezen, hoor ik later) een hand en in mijn beste Engels stel ik enkele klote-vragen als "How do you like Belgium so far" en "How many types of beer have you tried already?" - ik kots van mijn eigen klootjesvolk houding. Eén van de Portugezen besluit dan ook nog eens geen Engels te praten, waardoor de anderen steeds moeten vertalen voor hem, de conversaties ellenlang uitstrekkend.

Zo lullen we de avond door. Een pintje hier, een pintje daar, een pintje voor de hele bar; tot het geld op is en de Portugezen moe worden van al dat reizen. Maaike houdt zich wat afzijdig van me, een soort schuldgevoel voor het hele week niet sturen?! Ik kijk haar aan, zie haar lachen, zie haar stil zijn, zie haar praten, zie haar proesten. Ze doet het hele rijtje, alle emoties die ze geleerd heeft, alles sociale trucjes om toch te laten zien dat het een leuke avond is. De wereld draait door, het bier vloeit, het volk feest.

De muziek staat loeihard, mensen dansen, lichten flikkeren, en ik sta in een hoekje aan een sigaret te trekken. Opgaan in de duisternis, verdwijnen voor het oog, mezelf wikkelen in de bitterheid waar het zo gezellig leven is. Zachtjes gluren naar Maaike die met drie Portugezen staat de shaken op muziek die ik nooit eerder heb gehoord. Ze ziet me kijken; ik kijk snel weg. Act usual, laat jezelf niet zien. Laat met geen god verdoemde cel van je lijf zien wie je echt bent - denk ik bij mezelf. Maar het is te laat, Maaike stapt op me af.

"Hoe gaat het met je?" probeert ze in mijn oor te schreeuwen.
- "Goed! En met jou?" roep ik terug.
"Gaat wel".

Alweer even die stilte waaruit blijkt dat geen van beide de waarheid spreekt.

"Ik vond het niet leuk om je niet te horen." roept Maaike.
- "Wat?!"
"Dat ik het niet leuk vond je niet te horen!"

Naast een luidspreker is het moeilijk om een boeiend gesprek te voeren.

"Ik ook niet." roep ik; korte pauze.
"Ik verbied je ooit nog naar mij te luisteren."

Maaike glimlacht en kijkt me aan. Haar blauwe ogen worden heerlijk verlicht door een Par 56 spot met hemelsblauwe filter. Rondom ons druist het volk op pompende beats; aan de andere kant van de wereld sterft een kind een hongersdood. De Chinesen blijven overproduceren, in Libië wordt een huis gebombardeerd - zestien doden waaronder vijftien kinderen. Een tiener komt klaar bij het kijken naar iemands grootmoeder die klaarkomt in het gezicht van een man. Maar binnen is het knus en gezellig. Ik zie een vreemd soort heimwee in Maaike's ogen. Ik zie een twijfel, een andere liefde, een zelfde liefde en nog meer twijfel. Hoe kan je nu niet van dit droommeisje houden?!

Het is waarschijnlijk de alcohol waardoor dit plots een goed idee lijkt en ergens besef ik dat het minstens het slechtste idee van de avond is, maar het is al te laat. Ik sluit Maaike voorzichtig in mijn armen en samen vormen we een eenheid die even - heel even - niet gebroken kan worden. Vluchtig gaan mijn handen over 't meisje's rug om nog even - heel even - die heerlijke huid te voelen. Ik sluit mijn ogen en voel hoe dronken lippen de mijne zacht raken, hoe we even verstrengeld geraken in een kus. Met volle macht probeer ik dit gevoel in mijn hoofd te prenten zodat ik het morgen niet vergeten ben.

Maaike laat me los en kijkt me bijna schuldig aan. Ik weet dat ik dit meisje nooit mijn meisje zal kunnen noemen, ik weet dat het morgen weer de mantel der bitterheid wordt. Maar vanavond ben ik nog een laatste maal gelukkig; vanavond is het feest.

Ze draait zich om en gaat terug bij de Portugezen staan. Ik ga even op zoek naar mijn jas, besef dat ik die in het appartement gelaten heb, trek de deur van de Charlatan open en stap naar buiten. Ik neem geen afscheid, ik wil eenvoudigweg verdwijnen in de nacht. Ik probeer dat gevoel van daarnet te bewaren, maar kan niet tegen de tijdelijkheid ervan. Een kwartier later zit ik op mijn strijdmakker en rij aan een tergend trage snelheid naar huis, de grote wegen mijdend om geen alcoholcontrole tegen het lijf te lopen.

Een laatste slok whisky voor het slapen gaan - de fles is nu leeg. Een laatste sigaret. Ik kruip in mijn bed en huil niet - een echte man huilt immers niet. Droom zacht, Maaike. Droom zacht en heb veel plezier met je Portugezen.