donderdag 3 maart 2011

11.

Dankzij de relativiteit van tijd in het menselijk waarnemingsvermogen en het populaire "leuke dingen lijken kort te duren", kruipt de tijd seconde per seconde verder naar half zes. Ik tel de minuten af in de hoop op die manier de tijd sneller voorbij gaat - een theorie die niet meteen lijkt te werken. Bijgevolg worden de seconden minuten, de minuten uren en de uren ongeveer drie jaar, twee maand en zeventien dagen, maar na enkele omwentelingen van aarde, zon en maan, het ontstaan en tevens uitsterven van een diersoort en enkele apocalypsen in verre melkwegstelsels wordt het uiteindelijk dan toch tijd om de werkplaats te verlaten. Opgewekt ruim ik mijn  klootjesvolk-bureau op, gooi de lege Lipton Ice-tea (original!) flessen van de dag in de vuilnisbak en trek naar buiten, mijn klootjesvolk collega's een goeie avond wensend.

Buiten staat mijn trouwe Japanse monster op mij te wachten om zo snel mogelijk naar huis te scheuren. Ik plof mijn helm op m'n kop, start de goeie ouwe 750cc en scheur de oprit af. Ik ben niet gemaakt om voor nine-to-five jobs, maar wat moet een mens anders doen?

Ik rij achter een dikken bmw, een sportmodelletje met een twintiger van deftige komaf achter het stuur. Hij geeft goed gas in de Gaverse straten, maar wordt steeds geblokkeerd door moeders en oude vrouwen die zich wel degelijk aan de snelheidsregels houden. Het irriteert mij mateloos, dat hard optrekken en afremmen. Eindelijk slaat de kleine fiat die voor ons rijdt af; ik smijt de gashendel open, de klootzak zet z'n voet op de gaspedaal. Ik rij naast hem, we trekken samen op... honderd, hondertwintig; mijn monster schiet vooruit en laat de bmw een poepje ruiken. Een bocht, en nog een bocht - de bmw netjes in de achteruitkijkspiegel houdend. Overwonnen trekt de rijkeluis zich terug en rijdt, met schaamrood op de wangen, een klein straatje in. Een Japanse overwinning op 't Duitste staal!

Valt het op dat ik een hekel heb aan bmw's en hun chauffeurs?

Victory kraaiend scheur ik naar huis en parkeer ik mijn strijdmakker. Ik neem me voor hem beter te verzorgen, maar dat zal er wel nooit van komen. Moe, maar tevreden leg ik me in mijn zetel - eigenlijk vind ik het zelfs niet erg dat mijn gsm alweer stil blijft. Ik heb gewonnen, Maaike. Ik en mijn strijdmakker zijn gewonnen.