Het mooiste meisje dat ooit van me is weg gegaan - of eerder, het meisje dat ooit het mooist van mij is weg gegaan - was Els. Ik bevond mij op dat moment in het prille begin van een lange relatie met het toenmalige meisje van m'n leven en ik was vastbesloten betreffende meisje van m'n leven nimmer nog te laten gaan. Maar dat was buiten Elsje gerekend.
Els was een klein, fragiel meisje met geurige krullen en een levensvreugde waar Luc De Vos nog wat van kan leren. Ze dartelde door het leven alsof elke dag een nieuw avontuur was en fleurde de wereld op met haar sanguinische schoonheid. Ze aaide de dieren die daarom vroegen, zorgde dat de kleine kinderen lief en zoet waren en haalde de dieren uit hun haren. Kortom: zo iemand die later alsnog een harde kennismaking met de wereld zal hebben en alzo zal uitgroeien tot een verbitterde kleuterjuf die 's middags al een halve fles witte wijn achterover heeft gekapt.
Maar goed, toen hield ze nog van alles wat ze zag; en die dag zag ze mij. Ik was dolgelukkig met het meisje van mijn leven, maar omdat het gras altijd groener is aan de andere kant van de bergen besloot ik haar ogenblikkelijk mee te nemen naar de cinema alwaar ik al tastend en zoenend m'n meisje voor de eerste maal bedroog.
Het kon allemaal in de veilige duisternis van de cinema, maar toen we buiten kwamen was ik doodsbang voor iedere voorbijganger die ik zag. Dit schone schepsel dat zoveel van 't leven hield mocht dan wel één van de mooiste lijfjes zijn die ik ooit zou omarmen; een meisje van m'n leven zou ze nooit worden. Teveel optimisme, denk ik - dat kan ik niet verteren.
Els nam mijn hand vast en trok me naar haar toe.
"Niet hier!" fluisterde ik. "Wat als iemand ons ziet?"
Ze uitte haar onbegrip met een prachtig pruilmondje.
"Maar ik wil nog een kus."
Ik nam Elsje mee naar het eerste eenzame, donkere hoekje dat ik kon vinden, naast de ingang van de parking van Kinepolis Gent - voor ze dat lelijke witte gebouw ervoor zetten - en nam ze in mijn armen.
Ik fluisterde in haar oor dat het niets kon worden tussen ons; dat ze nooit een meisje van mijn leven zou worden, hoewel ik ontzettend veel van haar hield. Ik vertelde haar dat zij het mooiste meisje was dat ik ooit gekust had en dat ik haar nooit zou vergeten. En ik loog geen enkel woord.
Ze leek dat te begrijpen en kuste me nog één laatste maal, een kus die ik nooit nog zal vergeten. Het was zo'n kus waar je eeuwig naar op zoek blijft, een goddelijk moment dat je nooit kan evenaren. De tijd leek even stil te staan, maar plots keerde ze zich resoluut om en wandelde van mij weg, zonder ook maar één keer om te kijken. Verlamd bleef ik haar nakijken, genietend van dit prachtige wezentje dat zo resoluut van me weg ging.
Een uur later zat ik bij het meisje van mijn leven, maar mijn gedachten bleven nog eventjes zweven bij Els.