maandag 28 februari 2011

5.

Oh tandarts, met je grote boor, je klemmen en je vreselijke slijmzuiger. Een dikke spuit in mijn kaak en nu, twee uur later, zit ik nog met een verlamd gezicht - maar zonder pijn. Gelukkig zal de pijn snel terugkomen, daar de dokter met vijl en drilboor aan de slag ging in mijn tandvlees.

Ze moeten er alle vier uit, mijn wijsheidstanden. We zien wel; de volgend keer dat ik er last van heb mogen ze eraan geloven. De tandarts, zelf moe van de lange dagtaak, nam niet eens de tijd om de rest van m'n muil te onderzoeken; geen gaatjes na drie jaar onvoldoende poetsen?! Ik heb een andere tandarts nodig.

Ik ben bang dat mijn lijf het op een dag gewoon opgeeft en in elkaar gaat zakken. Alle tekenen wijzen ernaar; griepvirussen, tanden die een staatsgreep plegen, oververmoeidheid, 's ochtends vroeg moeten opstaan (kwart voor acht! een hondenleven), meisjes van mijn leven vertellen dat ik ze nooit meer wil horen of zien, labiele gedachten, smeken naar iets wat nooit meer is, bang van mijn moeder, bang van mijn vader, bang van mijn baas en bang om eenzaam te sterven. Bang dat de sigaretten op zullen geraken, angst voor de bodem van de fles, bang voor Maaike, benauwd van al de rest. Terminaal; nog minder dan vijftig jaar te gaan.

En voor de rest?
- Goed.

Ik heb zin in een meis en wil me aldus naar een kroeg begeven, maar mijn gezicht is nog steeds half verdoofd en ik moet er morgen alweer veel te vroeg uit. Bovendien wil ik niet gewoon een meis; ik wil Maaike - en die wil ik net vrijlaten van mij. Dus lijkt het me beter in de eenzaamheid op mezelf café te houden - met een halve pak tabak en een bodempje whisky. Morgen... of woensdag, ga ik nog eens weg.

Tot dan wacht ik op Maaike; en daarna nog.