Mijn lijf heeft zijn ongenoegen over mijn nieuwe levensstijl - elke dag vroeg wakker worden, per motorfiets naar de dagtaak, acht uur aan een stuk drieste arbeid verrichten, het hele zootje - geuit door binnen de twee dagen vol te zitten met griepvirussen en bacteriën. Ik luister graag naar mijn lijf, dus wankel ik uit mijn bed en sommeer een voorbijganger mij naar een dokter te brengen. Gelukkig is de dokter bereid mij te verlossen door mij voor de rest van de week thuis te laten.
Ik breng de dag in de zetel door; hoestend, stervend, en dafalgan slikkend. En denkend aan Maaike, die deze ochtend wel vol goede moed uit werken ging. Gelukkig stuurt ze af en toe een berichtje om me uit mijn eenzame mijmeringen te halen.
's Avonds liggen we samen in bed; Maaike slaapt op mijn schouder. Zacht, met enkel m'n vingertoppen, aait ik over haar rug. Ik heb niet meer nodig dan dit; een Maaike op mijn schouder en een zachte rug om over te aaien. Even voel ik me niet eenzaam, even kan alle toekomst mij gestolen worden.
Maaike is bang van iemand te houden; daarom houdt Maaike niet van mij.
Ik ben bang ooit van niemand te houden, maar dat is niet waarom ik van Maaike houdt.
Maaike wordt wakker, kruipt wat dichter tegen me aan en geeft me een kus.
"Nu ben je daar..." fluister ik.
- "Ja, enkel 's nachts hè."
Ik sluit m'n ogen en vind het allemaal goed.