De restanten van het weekendse bier nog in 't lijf, een tv-avond onder dekentje dat de aanloop moet geven tot de werkweek. De eerste werkweek van wat een leven lang zwoegen zou kunnen worden. Crystalised van The XX op hoog volume door de luidsprekers jagen, de baslijn luidt genoeg om de vibraties in m'n toetsenbord te voelen. Voor de tweede maal sluit ik mijn jongerenleven af en sluit ik me aan bij de stroom van arbeiders en bedienden die dagelijks de ochtend overleven om een hele dag hun kloten af te draaien. En dat nog eens onbetaald; stages zijn vuile beesten.
Ik rol een zoveelste sigaret en steek 'm op. De rook vormt vreemde krinkelingen die in 't witte licht van mijn computer de illusie van vechtende slangen scheppen. Ik heb in mijn hele leven niet gerookt, maar tegenwoordig kalmeert het mijn gedachten, angsten en verlangens. Dat roken schept een soort filter die zich rond mij optrekt en de hele wereld net dat tikkeltje minder belangrijk laat lijken. Het lijkt wel alsof ik tegenwoordig overal voor vlucht, in alle vluchtwegen die ik kan vinden. Ik ben jaloers op die klootzakken die wel hun leven in eigen handen pakken en vinden wat ze willen en nodig hebben, maar in hun denken toch dat essentiële besef ontbreken. Het geluk van 't klootjesvolk; daar ben ik jaloers op.
Een sms trekt me uit mijn gedachtegang, terug die virtuele werkelijkheid in. Maaike, het nieuwste meisje van mijn leven, geeft in een slordige 160 letters een bondige beschrijving van het concert dat ze net beleefde. Ik hou niet zo veel van jazz, maar ik hou wel van Maaike en ben zo dusdanig geïnteresseerd in hoe het was. Twee minuten later een tweede bericht, of ik zin heb om nog iets te gaan drinken. En ik weet wat dat betekent; groeiende oververmoeidheden en cumulatieve katers moeten wijken voor nog een avond bij Maaike. Ik haal m'n motor, een rode Suzuki van bouwjaar 1982 die ondertussen wel wat roest-schrobben kan gebruiken maar waar ik helaas te lui voor ben, van stal en rij met een duizelingwekkende snelheid naar de Gentse binnenstad.
Het Damberd is vrij leeg, waarschijnlijk omdat het klootjesvolk morgen moet werken. Voor nog één avond vergeet ik dat ik nu ook bij dit klootjesvolk hoor, maar besluit toch voor een klootjesvolk pint te gaan. Na wat wapperen met een tien euro biljet krijg ik eindelijk de aandacht van de barman te pakken.
"Een pintje!" - De muziek staat weer gezond luid, maar de barman kan toch fijntjes opmerken dat ik geen "alsjeblieft" gezegd heb. Ook het klootjesvolk heeft soms nood aan heropvoeding, maar dat mag: dit is 't Damberd.
Ik zet me boven, in de hoek aan de trap. Honderden jongeren en ander gespuis hebben de muren, het plafond en zelfs de tafeltjes omgevormd tot een oerwoud van appèls en liefdesverklaringen die langer geschreven zijn dan dat ze bestaan. Graffiti, de tatoeage van de normale man. Ik hou van je, liefje; het staat zwart op geel in 't Damberd.
Het nieuwste meisje van mijn leven laat even op zich wachten. Ik denk dat ik altijd een meisje van mijn leven nodig heb, en momenteel is dat Maaike. Zonder meisje van je leven kan je jezelf maar beter meteen opknopen - een oubollige klootjesvolk gedachte, maar toch de essentie van mijn leven. En ook al resulteren die meisjes van je leven vaak in ellende, die enkele momenten maken alles toch de moeite waard. Dat hele gedoe van je hele leven eventjes inrichten naar een wereld waar alles om haar draait, waar zij het centrum van het universum is - en even de illusie dat jij dat voor haar bent; daar draait het om. De apocalyps die ontstaan als deze werelden terug uit elkaar getrokken worden neem ik er gerust bij.
Alweer een sms: "Ik kom eraan hoor, eerst nog even geld afhalen."
Maaike; nooit op tijd - vanaf nu wil ik ook nooit meer op tijd zijn.
Een bende gasten met retro-hoedjes en een behoorlijke hoeveelheid acne nemen plaats aan 't tafeltje naast mij. Ik had liever de volledige verdieping voor mezelf gehad, maar zolang ze braaf zijn mogen ze blijven. In het andere geval zal ik de grootste bij zijn nekvel grijpen en hem over de leuning gooien, zodoende de rest voldoende afschrikkend zodat ook zij de verdieping zullen verlaten en ik eindelijk in alle eenzaamheid alleen kan zijn. Gelukkig maken ze tot nog toe weinig lawaai.
Eindelijk is Maaike daar; geen seconde te vroeg want het één van 't vrouwelijk gezelschap begon al in mijn richting te kijken. Nee, dank je; ik heb al een meisje van mijn leven. Aanschuiven achteraan de rij. Ze ziet er weel stralend uit en glimlachend heeft ze me een kus. Een kaak-kus wel te verstaan - ik had liever een echte. Ik vraag wat ze wil drinken, wacht op het antwoord, ga de trap af, zwaait wat met een briefje van tien, zeg alsjeblieft en ga met twee pinten weer naar boven. Even praten we over het concert, dan nog even over jazz, en dan is er stilte.
Ik heb geen hekel aan stilte, maar soms zijn ze ongemakkelijk. Dit is één van die stiltes.
Gelukkig vind Maaike snel een nieuw onderwerp en zijn we even later terug aan de praat. Ik haal nog twee pintjes en de alcohol zorgt ervoor dat het praten me steeds makkelijker gaat. Ik voel me wel goed bij Maaike, maar ik ben nog niet op dat punt gekomen dat je losjes kan praten. Bij het laatste meisje van mijn leven heeft dat ook enkele maanden geduurd.
Een klein uur later zegt Maaike dat ze moet gaan slapen en dat ik dat eigenlijk ook moet doen. Ik wil mijn eerste dag als werkmensch immers niets overslapen. We doen onze jassen aan, ik haal mijn helm van onder mijn stoel en samen gaan we naar buiten. Het is koud, het regent; ideaal weer om 's nachts met een motorfiets naar huis te rijden. En toch stel ik niet voor om bij haar te blijven slapen - dat moet ze godverdomme zelf doen. Ik kus haar (een echte kus), wens haar een prettige nacht en wandel naar mijn motorfiets. En op de ring rij ik 165 kilometer per uur en dat is veel te snel.