Ik weet het best wel, dat ik ze nooit mijn meisje zal mogen noemen. Ik weet het met mijn hoofd. Ik weet dat ze mij nooit zal volgen, als ik vlucht. Ik weet dat ze liever hem volgt, dat ze denkt met hem te zullen eindigen. Dat ze niet naast mij in een schommelstoel zal zitten, wachtend op de duisternis.
Ik weet dat ze een weekend van me kan houden; of een week; of twee weken; of een maand. Maar dan komt hij terug en is ze me weer vergeten. Dan is daar weer die droom die ik niet kan laten verbleken.
Mijn hoofd weet het.
Mijn hoofd weet het.
Mijn hoofd weet het.
Dus moet mijn hoofd je maar vergeten.
Ik haat mijn hoofd; het is te dom. Te rond, te blond, te grote neus. M'n haren die maar blijven groeien, m'n ogen die zich steeds verliezen, m'n lippen die ik telkens weer tot bloedens toe open trek. Maar zelfs dat kan mij niet schelen, 't is wat er in gebeurt. 't Is jij die erin zit. 't Is jij die er in maalt. 't Is jij waar ik steeds weer aan denk.
Soms wou ik dat ik je kon verwijderen als een pornofilmpje.
Shift + delete, verdwenen; voor altijd uit m'n gedachten.
Het maakt niet uit met wie je slaapt; 't gaat om met wie je je toekomst wilt delen.