donderdag 11 augustus 2011

Epiloog


Ik dwaal door de stad, op zoek naar liefde. Maaike dwaalt hier ook ergens rond, op zoek naar zichzelf. We zullen elkaar nooit tegen komen, want we staren enkel naar de grond, bang om in een hondenstront te stappen en bang om te ontdekken dat de lucht helemaal niet blauw meer is.

Ik ben bang van eindes, eindes zijn zo definitief. En, okay, niets eindigt ooit echt, maar 't is vooral de krachtdadigheid om het een einde te noemen die me angst inboezemt. Diep in me weet ik dat ik Maaike moet laten gaan, dat het eigenlijk toch best verloren is, maar m'n koppigheid werkt tegen.

M'n koppigheid zegt dat Maaike nu de reden is van mijn bestaan, het meisje van m'n leven, een reden om op te staan; overmorgen is het iemand anders, maar hoe overleef ik godverdomme vandaag?

Ik zag een meisje op een fiets, ze reed me voorbij. Ze had een grote koptelefoon op haar oren. Ik wou ze tegen houden en zeggen dat ik van haar hou, dat ik haar voeten zal likken en haar voor eeuwig zou masseren en koesteren, voeden en schoonmaken. Maar 't meisje reed te snel en ik kan niet goed rennen.

Steeds maar nieuwe levens, steeds opnieuw een ander, steeds opnieuw op zoek naar liefde; vragen naar liefde; smeken naar liefde; doodgaan van jaloezie en daarna verdwijnen. Vroeger was het eenvoudiger, want dat heb ik mezelf steeds wijsgemaakt.

En Maaike gaat naar 't oosten en ik ga naar 't westen; we gaan steeds verder uit elkaar. Zij met de trein, ik met mijn trouwe strijdmakker, een Suzuki GSX750e motorfiets van bouwjaar 1982.