Ze staart voor zich uit, ze kijkt naar het water. Haar ogen staan glazig, maar ze huilt niet. We praten niet, we zitten gewoon naast elkaar. Gewoon stil te wezen, gewoon uit elkaar te gaan. En ik wil schreeuwen, ik wil bijten, ik wil vechten, ik wil moorden; zij zit voor zich uit te staren, ik zit voor me uit te staren. En alles waait zachtjes voorbij.
"Wil van me houden, Maaike."
Het klinkt meer als een commando dan als een smeekbede.
Ze kijkt me aan met haar blauwe kijkers.
"Ik kan je niet geven wat je wilt."
- "Maar dat kan je wel..."
"Dan wil ik het niet."
Ik haat het als ze gelijk heeft. Alweer wil ik schreeuwen, bijten en vechten. Ik haar in het water smijten en samen verdrinken. Ik wil de wereld splijten, het mensdom laten vergaan, m'n eigen hersenen inslaan. Geef me een wapen en ik vermoord iedereen die hier staat.
Zij kijkt naar haar horloge en probeert een geeuw te onderdrukken. Ze wilt van me vandaan voor mijn wereld gaat vergaan.
"Wat kan je me dan wel geven?"
M'n pogingen zijn zielig, m'n ego en eigenwaarde al lang gefusilleerd en begraven in de woestijn van mijn gedachten. Hun eigen graf gedolven, waarna mijn liefde ze zonder veel boe of ba in de kop geschoten heeft. Er blijft vandaag weinig van mijn oorspronkelijke ik over.
"Ik zal alles verdragen, Maaike. Ik zal alles zijn wat jij nodig hebt. Ik zal mezelf wegcijferen en niet zagen als ik te lijden heb... als ik maar je liefde heb."
- "Dat wil ik toch helemaal niet." zegt Maaike.
Ergens weet ik hoe hopeloos alles is.
"Geef me toch een kans, Maaike."
- "Het komt niet meer. Ik ben er niet klaar voor."
"Ik zal wachten."
- "Ik wil niet dat je wacht."
"Ik kan niet anders, ik moet wel wachten."
- "Dan zal het lang duren."
"Laat me bij je zijn."
- "Ik kan het niet."
"Maar, je kan h..."
- "Ik wil het niet."
Er breekt iets diep in mij telkens ze deze woorden zegt. Vroeger was ik sterk, vroeger was ik niet doorzichtig. Vroeger kon ik mijn waardigheid behouden als een meisje me dumpte. Vroeger dumpte minder meisjes mij.
Ik huil.
Nee, ik lieg;
ik probeer te huilen.
Ik probeer uit alle macht te huilen.
Ik probeer mezelf pijn te doen om zo te kunnen huilen.
Ik kots. Een enkele traan loopt langs mijn wang naar beneden.
Alle anderen blijven diep in me steken, verborgen van de wereld.
Mijn ego draait zich om in zijn ondiepe graf.
En ik wil het terug licht maken, ik wil dat ze zich terug goed voelt bij mij. Ik wil dat ze me terug wilt kussen, dat ze zich terug kan amuseren, dat alle zwaarte weg gaat als ze bij mij is. Ik wil dat ze zich minder verloren voelt bij mij!
"Is er dan niets meer wat ik kan doen?"
- "Ik denk het niet."
"Wil je me dan nog zien?"
- "Ja, maar even niet."
Ik durf niet meer vragen hoe lang even duurt. Even is te lang. Na even is de andere kerel terug. Na even is mijn tijd ook weer voorbij. De schone tijden van vroeger zijn voorbij; ze beleeft ze nu met een andere kerel.
En weer die hatelijke stilte. Stiltes omdat alles in mijn hoofd maar draalt en dwaalt. Gedachten die zich blijven herhalen en zich zo vastzetten in mijn alledaagse doen. Een molen die elk greintje zelfrespect vermorzeld en omzet naar bittere zieligheid.
Zie hier, wereld, welk onrecht mij wordt aangedaan.
Hoort mij toe, wereld, ik kan het niet meer aan!
Mijn hart is op, en 't is uw schuld,
g'hebt all de schoonheid weer verhuld
en ik, met al mijn vrome voornemens
sta in de koude, 't is menens
dus red me van mijn zieligheid
en geef me terug m'n man'lijkheid.
Onnozele gedichtjes, dat kan ik wel. En afstotelijk zielig doen, 't zijn niet meteen talenten om te koesteren. En al veel te veel mensen hebben ze gezien.
Ik moet hier weg, ik moet naar een plek waar ze niet weten dat ik diep vanbinnen nog steeds bloed. Waar ik kan doen alsof ik een sterke kerel kan zijn. Een plek waar liefde beschrijft hoeveel meisjes je al hebt binnen gedaan. Een plek waar geen Maaike's te vinden zijn.
"Waar denk je aan?" vraagt ze plots.
- "Aan vluchten. En idiote gedichtjes."
"Oh."
- "Wat nu?"
"Ik weet het niet."
- "Ik ook niet."
Ze zucht.
"Gaan we naar Australiƫ?"
Mijn laatste poging om ze hier vandaan te halen.
- "Neen."
"Please?"
- "Nee."
"Maar ik zal je wereld laten daveren."
Ze valt geen tweede keer voor dezelfde leugen.
"Ik hou van je."
- "Hou je mond, het betekent niets als jij het zegt."
Mijn woorden zijn op; zij is verveelt. Ze heeft spijt van wat er allemaal gebeurd is, het had allemaal zoveel eenvoudiger geweest als ze niet met mij geslapen had. Ze gelooft me niet als ik zeg dat dat ooit sowieso gebeurd zou zijn. Ze zal wel weer gelijk hebben.
"Hoor ik je nog?"
- "Misschien."
Ik stel me recht en neem een nieuwe sigaret.
"Dan ga ik maar zeker?"
- "Ok. Dag."
Ik wil nog steeds schreeuwen dat ze van me houdt. Maar ik hou mijn woede in, het zou toch geen effect meer hebben. Ik heb haar al teveel van mijn donkere kant getoond, maar m'n lichte kant is even teveel bedolven.
"Dag." zucht ik en begin in de richting van m'n motorfiets te stappen.
"Wacht!" roept ze plots. Ik draai me om. Ze zit daar nog steeds prachtig te wezen, aan het water, in een druilerige augustus-zon.
"Je bent je tabak vergeten!"
- "Je mag hem hebben. Een laatste cadeautje."
Ik wandel verder. Een eenzame traan probeert uit m'n ogen te ontsnappen, maar geraakt niet ver genoeg om effectief over m'n wang te vloeien. Ik wou dat ik kon huilen, dan zou ik het nu doen.
Ik wou ook dat ik pistool had...