woensdag 3 augustus 2011

99.

Eenzaam lig ik in mijn koude bed. Buiten is het minstens twintig graden en ik lig behoorlijk te zweten onder het zware, dikke donsdeken; maar toch heb ik koud. Misschien heb ik koorts, misschien krijg ik straks die vuile hoest die Maaike al een paar dagen in zijn ban houdt. Misschien is dit het begin van een hartritmestoornis, misschien lig ik hier morgen dood. Maar ik denk dat ik eenvoudigweg Maaike mis.

Een jaar geleden moet het zowat geweest zijn, dat we elkaar leerden kennen. Slechts een jaar, maar toch zoveel gebeurd. Ze stond aan de toog in een typisch west-vlaamsch cafétje. Nuja, een typisch west-vlaamsch cafétje in het centrum van Gent, want veel typischer worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Maar goed, daar stond ze, met een pils en een sigaret - want roken was toen nog niet verboden.

Toenmalige studiecollega Jane was er ook bij en zij stelde Maaike voor als "zus". Beter nog, de kleine zus. Ik was eenvoudigweg Daan; Daan van 't school. En Knut mocht er ook bij zijn, Knut, de rare vriend van facebook. Een korte inleiding en weg was ze, Jane, verdwenen in de kolkende massa west-fluuten die één voor één haar aandacht opeisten.

Maaike daarentegen stond wat tegen de muur te staan, een beetje op haar ongemak met twee vreemde kerels voor haar neus. Ik was er één van. En we praatten, want we hadden al enkele pintjes gedronken; en we zeverden, want we bleven pintjes drinken; en we hielden van elkaar, want het was zomer en we hadden veel geld om pintjes te kopen. En plots keek Maaike naar mij en vroeg ze of ik bij haar wou blijven vannacht.

Schalks keek ik naar collega Jane die zich ondertussen op één der toiletkotten verschalkt had en daar vakkundig een behoorlijke lading onverteerd bier naar buiten zat te werken. De deur was toe, ze was verdwenen.

"Ja", fluisterde ik in haar oor. "Ik wil graag bij je blijven vannacht, als jij met me wilt trouwen."

Ze dacht even na, ik zag de twijfels in haar flonkerende blauwe oogjes. Ik voelde de twijfels en de zelfspot alreeds in mijn darmen opborrelen; ik had op mijn knie moeten gaan zitten!
"'t Is goed", zei ze uiteindelijk. Laten we trouwen, hier en nu. En volgende week gaan we scheiden.

Ik vond het allemaal best, ik wist immers dat het fout zou lopen met mijn eerste vrouw. Dat zit in de familie, weet u, wij Skaegs trouwens allen minstens twee keer. De eerste keer om te proberen, de tweede keer voor echt. Ik wou dus de traditie te slim af zijn door mijn eerste vrouw zo kort mogelijk aan het lijntje te houden.

Een priester, dat hadden we nodig! Knut had ooit eens een stukje van de bijbel gelezen, dus hij was de geschikte man. Bovendien lijkt hij best wel wat op een kapitein, vooral z'n naam dan, en Kapiteins mogen de gepaste rituelen ook uitvoeren. Waar een priester jarenlang boeken voor moet lezen, mag een kapitein door een beetje op een boot te staan, god smijt er eigenlijk toch ook maar z'n klak naar.

Getuigen waren er genoeg, het café begon wat leeg te lopen, maar er zouden nog wel wat tooghangers wakker genoeg zijn om ons gade te slaan en - indien nodig - achteraf een verklaring af te leggen. Zo trommelden we iedereen op, vlocht ik snel een bloemenkrans met verscheurde bierviltjes en gingen we - hand in hand - voor het altaar (de toog) staan.

"Neemt gij, Daan Skaeg, deze mooie jonkvrouwe Maaike tot uw echtgenote voor de periode van één week?"
Ja, natuurlijk wou ik dat wel doen. Ze zag er prachtig uit, in haar mooie trouwtenue; een witte jeansbroek en een roze topje. "Ja!"

"Neemt gij, Maaike, deze koene ridder en tevens blonde god Daan Skaeg tot uw echtgenoot tot de dood u scheid of de week verstreken is?"

Even steeg de spanning in mijn darmen; als ze nu maar mee zou doen...
- "Ja!"

Knut ging verder: "In de naam van de vader en de zoon en zijn insubstantieele vriend verklaar ik u dan nu getrouwd voor een week. U mag nu de bruid kussen."

Het hele café ging door het dak; voor ons, niet omdat het liedje I had a feeling plots begon. Ik keek in Maaike's blauwe kijkers, niet goed wetend wat nu te doen. Ik weet niet goed wat er gebeurd als je een grap te ver laat gaan. Maar ik zag haar lippen al mijn richting uit gaan. Ik boog naar haar toe; nog geen halve seconde raakten mijn lippen de hare, maar het was genoeg. Genoeg om helemaal verliefd te worden.

Ik wist wel dat het fout was, zo even trouwen op café; ik wou geen gebruik maken van die prachtig diertje dat voor me stond. Maar zachtjes, heel zachtjes voelde ik haar lippen open gaan, alsof ze nog even verder wou genieten van de kus. Alsof ze deze theatrale nepkus wou verder zetten in een echte.

"Vanavond meer", grimaste ik verlegen. Voor een vettige knipoog was ik te dronken. Ze nam me in haar armen en wiegde langzaam heen en weer. "Vanavond meer", fluisterde ik nu.
- "Ik wil dat dit echt gebeurd" fluisterde ze. Ik was ontroerd van dronkenschap.

Jane kwam van het toilet gestrompeld en we gingen allen naar huis. Ik heb Maaike de hele week niet meer gezien. En toch ... het waren mooie tijden; zeven dagen later waren we gescheiden.

Ik heb geen koud meer, m'n bed is best warm. Deze Maaike is morgen misschien verdwenen, maar ergens, in een traditioneel west-vlaamsch café in het centrum van gent, zit misschien een ander meisje, klaar om te trouwen, op mij te wachten.