dinsdag 2 augustus 2011

98.

Overmorgen is ze weg, Maaike. Dan pakt ze haar biezen en verdwijnt ze voor een lange tijd uit m'n leven. Ik vind het geen prettig vooruitzicht, ik wil er liefst zelfs niet aan denken. Maar dat gaat niet, niet-denken. Het maalt en het knarst en het krast in m'n kop. Ik wil ze vastnemen, vastbinden, opsluiten in een kooi opdat ze toch niet weg zou gaan. Niet weg gaan. Gewoon hier blijven, gewoon hier blijven, gewoon hier blijven.

Ze trekt de deur achter zich dicht alsof er helemaal niets aan de hand is. Het kan haar ook eigenlijk niet zo veel meer schelen, wat er allemaal gebeurd. Overmorgen is ze weg, overmorgen kan ze alles weer vergeten.

Het geeft niet dat ze me pijn doet, ik vroeg er immers zelf om. Ik was verblind, ik liet maar met mij spelen.

Ik wil huilen, ik wil roepen, ik wil dichter bij je zijn; maar het enige wat ik kan is liggen en denken. In stilte denken. Aan wat je nu doet, aan hoe je nu onder je lakens ligt. Over hoe je er geen spijt meer van kan hebben. Over waar ik nu weer heen moet.

Leven, laat me nu maar gewoon gaan.