donderdag 28 juli 2011

95.

Het is nacht, ik ben weer moe. M'n revolver is nog altijd kwijt, maar Knut heeft mij een prachtige MP5A1 machinegeweer meegebracht. Ik ben het al de hele avond aan het koesteren, het zware, zwarte staal ligt in mijn schoot te wachten op actie. De muziek speelt loeihard White wedding van Billy Idol en ik drink een bier.

Ik kijk rond, er is niets dat ik kapot kan schieten. Bij mij liggen er geen konijnen in de hoeken van de kamer. Jammer, want daar had ik me graag deze avond mee bezig gehouden. Ik steek een sigaret op en kijk verder door de kamer; de grote led televisie van onze huisbaas is ook niet meteen een goeie target practice, bovendien is hij zodanig groot dat je er praktisch niet naast kan schieten.

Rebel yell; ik ben eigenlijk niet eens fan van Billy Idol. Behalve vandaag.

Ik zet het lege flesje op het aanrecht, loop naar de andere kant van de kamer, zet het geweer op semi-automatic, haal m'n scope te voorschijn, zet het geweer tegen m'n schouder en schiet een geweldig groot gat in de muur. Het flesje staat er nog. Verdorie.

Het is weer zo'n avond. Een avond van niets doen. Dat het maar rap over gaat, dat niets doen. Morgen begint het misschien wel, dat wél iets doen; tot zolang zal ik hier zitten wachten. Want misschien komt Maaike wel terug. En zo niet heb ik nog altijd mijn trouwe MP5A1.