"Weet je", denk ik, "vroeger was alles zo eenvoudig." Ik ben weer dronken. Drie pintjes op een nuchtere maag, het zou niet mogen. En toch ben ik het. Naar huis rijden was niet makkelijk, maar ik ben er toch maar weer eens veilig geraakt. Geen politie, geen accidenten, geen vreemde snuiters op fietsen die ik overhoop kon rijden. En een gemakkelijke parkeerplaats gezocht.
Ik lig in m'n bed en ben behoorlijk moe. Ik weet niet waarom ik nog niet slaap, kennelijk heb ik meer belangrijke dingen te doen. Maaike slaapt al even, hoewel ik niet weet hoe laat zij in haar bed gekropen is. Afgeleid, zeg maar. Afgeleid door andere mensen. En bier.
Ik heb het weer gezien, die afgunst en onmacht in de ogen van een jongen. Die ogen die zeggen, ik weet niet wat hier aan het gebeuren is, maar ik vind het niet pluis. Die ogen die zeggen, ik heb het wel gezien, dat m'n meisje je zo innig vastnam. Die ogen die verraden dat een wereld binnenkort volledig in elkaar zal storten.
Ik hou van die blik.
In wezen ben ik een slecht persoon, maar soms komen m'n goede kanten eens boven drijven. Vanavond zijn ze weg gebleven. Ik was min of meer joviaal, kon min of meer met de mensen praten. Dat is goed, zeggen ze, dat je met de mensen kan praten. Sociale mensen zijn gelukkige mensen, zeggen ze alweer. Ik vraag me eigenlijk af wie ze zijn, die mensen die dat zeggen.
Hij fluisterde tegen z'n meisje: "Is het goed als ik terug kom straks, als ik persoon x naar huis heb gevoerd?" (Ik doe niet aan namen, zeker niet als ik die mensen toch nooit meer terug zal zien.) Ze twijfelde. Ik vond het heerlijk dat ze twijfelde. Ze zei dat het er van af ging hangen hoe laat het zou worden. Jammer genoeg werd het niet zo laat.
Nog iemand bij wie het niet allemaal gemakkelijk mag gaan.
Je zou ze eigenlijk allemaal tegen de muur moeten zetten, die meisjes. Eén voor één afschieten, met een dum-dum kogel, zoals in Noorwegen. Kan je niet van me houden, kan je niet de enige voor me zijn? Bang! En jij, kan jij van me houden? Bang! Ik blijf er zeker van dat iemand ooit wel zal blijven leven.
En ergens ver weg kruipt Maaike in haar bed. Eerst moet ze wat kleren verleggen, anders hebben haar voeten geen plaats. Het kussen ruikt naar huis. Mist ze me? Ze denkt het niet.
Ik wel. Ik mis ze allemaal, Sara, Nele, Maaike. Zelfs het massagemeisje; ze mag er bij. Ik wou dat ze allen hier waren en allen van elkaar hielden. En van mij. Maar neen, het leven moet hard zijn; anders word je nooit een man.
Ik ben alweer m'n pistool vergeten. Vanavond blijven we leven. Droom zacht, Maaike; droom zacht, massagemeisje; droom zacht, Sara. Vermoord me nu maar in m'n slaap.