Het is vijf voor twaalf. Letterlijk. Ik lig in m'n bed, veel te vroeg natuurlijk. Vroeger had ik nu nog vanalles te doen, maar nu lig ik zomaar wat te liggen. Werken kan zo vermoeiend zijn, meneer. 't Is het opstaan; ik word daar zo moe van, meneer. En de warmte. En de vuiligheid. En de rusteloosheid.
Er hangen draden aan de plafond omdat het huis niet afgewerkt is. Er is niet veel afgewerkt, maar het huis dus ook niet. Er ligt stof op de vloer omdat ik het niet grondig gekuist heb. Er is geen licht, enkel een nachtlampje dat uit is. Er zijn geen gordijnen, dus word ik 's ochtends vroeg wakker. Ik vraag me af waarom ik in zo'n puinhoop ben komen wonen. Omdat het moest, meneer. Het moest van mij.
En op een dag komt alles in orde, meneer. Van die dag droom ik elke dag. Ik weet niet goed hoe hij zal komen, maar ik weet dat hij er op een dag gewoon zal zijn. Ik weet ook niet goed hoe ik hem zal ontdekken, maar plots zal ik beseffen dat hij er is geweest. En 't zal niet eens iets met Maaike te maken hebben, of misschien net wel.
Ik heb een meisje van twintig leren kennen. Het meisje is masseuse. Het is een vreemd geval en ze praat over loze beloftes. Maar vooral, alles is zo licht bij haar. Hoe kan liefde ooit licht wezen? Wat is ze in hemelsnaam van plan?
Maaike denkt aan vroeger' tijden; ik denk niet dat ze mij daarin kan zien. Ze denkt aan hoe goed het was samen te zijn, maar tegelijk ziet ze ook steeds weer die pijn. En tonen dat het kan zonder die pijn, het zal wel voor mij niet zijn.
Ik ben het geweer vergeten verhuizen, het ligt nog bij mijn ouders thuis.