Hier ligt ze weer, met haar hoofd op m'n schouder. De trein raast aan een duizelingwekkende snelheid door het vlaamse landschap, voorbij steden, dorpen, velden, koeien en schapen. Maar hier ligt ze dus, te slapen. Omdat ik haar wakker gemaakt heb. Omdat ik haar ontvoerd heb naar verre, vreemde steden. Omdat ik er plots terug was. En een beetje omdat ik nooit weg ben geweest.
Ze weet niet goed wat er allemaal gebeurt; is dit nu echt? Of heeft hij haar meegenomen, tegen haar wil, weggetrokken van haar comfortabele eenzaamheid? Wat als hij wint? Maar goed, te moe. Laat 'm maar doen. Trouwens, ze heeft 'm wel een beetje gemist.
Eigenlijk mag het wel wat luchtigs blijven; ik zie wel waar we uitkomen. Maaike legt haar hoofd in m'n schoot en valt in slaap. 'k Denk dat het goed is.