Steeds te laat. Maaike zat op mij te wachten. Ze was moe, maar ze wou weg, en ik mocht mee! En het enige wat ik moest doen was meteen vertrekken. Gelukkig heeft de wereld er een stokje voor gestoken; ik kon niet weg, moest nog blijven voor andere mensen. En ik heb me gehaast, ik heb geforceerd, ik ben zelfs vroeger door gegaan, maar toen ik bij je toe kwam was het al te laat. Je was verdronken in je slaap.
Je zus liet me binnen. Hier zit ik nu, niets te doen. Ik durf niet bij je in bed te kruipen, want we zijn geen geliefden meer. Ik durf niet weg te gaan, want dan voel ik me weer verloren. Ik durf niet te blijven, want dat is vreemd. Dus zit ik hier besluiteloos te typen.
Op een dag kom ik wel op tijd. Op een dag durf ik wel bij je in bed te kruipen. Op een dag durf ik je wakker te maken. Het leven is wakker blijven; je bent gefaald. En ik ben dat boek van je vergeten.