vrijdag 29 april 2011

46.

Een nieuw lief dus. Sara heeft zich nog maar net op de meest onfatsoenlijke manier ontdaan van mij of ik zit al bij een ander. Een jaar heeft dat geduurd. Een jaar om terug vreugde te vinden, om terug verliefd te kunnen worden, om in te zien dat een wereld zonder Sara eigenlijk zowat hetzelfde is als een leven mét Sara, alleen dan zonder Sara.

Ik denk soms wel nog eens aan Sara, op momenten als nu bijvoorbeeld. Ze is online, maar we praten niet. De tijd dat we iedere dag praatten, dat we iedere dag samen thuis kwamen, is voorbij. Een enkele keer per maand chatten we misschien nog eens even, maar verder dan dat gaat het niet. Ik vraag me af hoe het met haar gaat, of ze nu gelukkiger is dan bij mij, of ze überhaupt nog met die klootzak samen is en of ze me soms mist. Ik probeer diezelfde vragen dan ook maar eens aan mezelf te stellen; ja, misschien ben ik gelukkiger; ja, het leven was misschien te saai geworden; ja, ik leef meer nu Sara weg is. En toch vraag ik me af of dat beter is.

Ik zit op een troon, hoog boven het klootjesvolk verrezen. Tientallen naakte meiden dansen rond mij en zingen vreemde liederen. De zaal wordt verlicht met toortsen en in het midden van de meidencirkel brandt een klein vuur. Eén van de meiden komt naar me toe en biedt me knielend een katana aan. Het heft van zuiver zilver, het lemmet van dodelijk staal dat schittert in de gele vlammen. Het meisje buigt haar hoofd nederig en wacht tot ik het heft in handen neem en het zwaard voorzichtig op neem. Het lemmet is vlijmscherp.

Steeds weer die bagage die je mee sleurt. Soms ben ik blij dat ik zoveel vergeet, want over vergeten dingen kan je je geen zorgen meer maken. Ik ben blij dat Maaike er is, in het nu, in het voelbare heden waar ik tracht in te leven. Misschien zal Maaike ook wel terug verdwijnen, maar nu kan ik nog even in haar ogen verdrinken en 's nachts in haar armen sterven als ik weer eens verkouden ben.

Ik slaap, ik droom, ik moet wel verloren zijn in de krankzinnigheid. De liederen worden steeds luider, het vuur wordt aangewakkerd en verandert in een gigantische vlammenzee. Twee gesluierde figuren worden plots tevoorschijn getoverd en naar voren geleid. Ik zie meteen dat de ene figuur Maaike is. Waarschijnlijk is Sara de andere figuur, maar ik herken de figuur die voor mij staat niet meer. Dat meisje dat daar staat is niet meer het meisje dat ik door mijn herinnering geschapen heb.

Sara is weg, gaan slapen. Maaike is wel nog online. Maaike ligt waarschijnlijk slapend naar een film te kijken, een sigaret tussen de vingers geklemd en heerlijk-zacht snorrend op de volgende dag te wachten. Zou ze al van mij kunnen dromen?

Een spoor van prille, roodgloeiende liefde loopt van mij naar Maaike. Het lijkt wel een draad van licht te zijn die van mijn hart naar het hare loopt. De draad tussen mij en Sara echter is veel minder rood, veel minder sterk, veel donkerder. Sara zit ook naar die draad te kijken, ze huilt. Ik zie nog allerlei draden aan haar trekken, draden die verdwijnen in de duisternis achter het vuur. "Herinner me" fluistert Sara.

Maaike kijkt me begrijpend aan. Ook bij haar zie ik draden in de duisternis verdwijnen. Ik durf niet kijken, maar ik voel dat ook van mijn hart draden naar de duisternis gaan. Ik wil ze niet volgen, die draden; ze zouden me naar teveel herinneringen leiden. Ik kijk het meisje van de katana aan maar herken haar niet. Ze knikt veelbetekenend in Sara's richting. Sara kijkt me nog steeds deemoedig aan, een gezicht vol tranen. "Alles is nog mogelijk" fluistert ze met haar ogen. Ik stap naar haar toe en kijk diep in die donkere ogen van haar. "Hou je van me?" vraag ik. Sara twijfelt, angst in de ogen, een draad achter haar wordt plots strak aangetrokken. Ze draait zich om, geeft een stevige ruk aan de draad zodat deze terug ontspannen is en kijkt weer in mijn ogen. "Ja" zegt ze, "ik hou van jou."

De katana, die nog steeds in mijn hand ligt, suist plotseling door de lucht, tussen Sara en mij in, de draad tussen mij en haar wordt plotseling doorgesneden. Mijn hand trilt, Sara's ogen tranen. Begrijpend kijkt Sara me aan. "Het spijt me" fluistert ze nog, maar met een harde ruk worden de draden uit de duisternis weer aangespannen. Aan een duizelingwekkende snelheid verdwijnt Sara in de duisternis, weg van mij, weg van mijn gedachten. De katana ligt nog steeds in mijn hand, de doorgesneden draad ligt verdord aan mijn voeten.

Maaike staat aan de andere kant van de cirkel op me te wachten. Ze glimlacht, maar in haar ogen is geen spoor van overwinning of hoogmoed te lezen. Ze kijkt me eenvoudig begrijpend aan. Ik sluit haar in mijn armen en gooi de katana op de grond. Samen wandelen we naar het vuur dat nu zo groot en heet is dat de dansende meisjes er van weg beginnen gaan. Steeds dichter bij het vuur komen we, de hitte verbrandt onze kleren, onze gedachten. Het doet geen pijn, dus we gaan steeds verder. We staan op de gloeiende kolen, we gaan naar het midden van het vuur. We omarmen elkaar in een eeuwige omhelzing. Rond ons worden onze gedachten weggebrand, onze problemen en onze twijfels gaan in rook op. Even hebben we enkel elkaar, geen enkele gedachte kan de verbranding onderbreken.

En plots wordt alles zwart. Alles is stil, ik hoor of zie niets meer. Ik denk dat ik dood ben, verbrand, gestorven door de vlammen. Maar plots ruik ik Maaike's geur en ben ik niet meer bang.