Happy Saint Patricks day, het feest der Guiness en... groene truien! Ook in mijn kast hangt er één groene trui, dus die zal moeten volstaan om eens, op Ierse wijze, het beest uit te gaan hangen. De Irish Pub wacht!
Met de strijdmakker eerst nog even langs Maaike's huis om aldaar al enige pintjes te nuttigen, daarna naar de Irish pub voor de eigenlijke festiviteiten. De pub is vol met leven, allemaal mensen in groene truien die zwarte Guinness naar binnen kappen alsof het water was. Er speelt een Iers groepje, iedereen zingt mee met de eeuwige evergreens. Stampen op de grond, bier vliegt in het rond, tientallen groene studenten en ik, aan een tafeltje gezeten, sippend van de Guinness.
Maaike zit naast me, genietend van de uitbundige sfeer. Knut zit aan mijn andere zijde een hele hoop lawaai te maken. Evergreens zijn helemaal zijn ding en ook al kent hij van deze de woorden niet, hij stampt en zingt gezellig mee.
Een sigaretje en een tweede sigaretje en een derde sigaretje, een tweede en een derde Guinness, Maaike aan mijn zijde, veel lawaai van Knut; hoeveel schoner kan het leven zijn?
Ik kijk naar Maaike, Maaike kijkt naar mij. We zijn netjes aangeschoten.
"Ik heb je briefje gevonden." zegt ze.
Ik ben bang voor haar reactie. Ik hou er eigenlijk niet van om alles zwaar te maken, misschien heb ik dat risico genomen met het briefje. Maar goed, toen ik het de dag ervoor in Maaike's handtas verborg kende ik het risico. Of het nu alles zwaarder maakt of niet, op het einde maakt het weinig uit; niet?
"Wanneer heb je het erin gestopt?"
Een glimlach, ze is niet kwaad voor wat ik geschreven heb.
"Gisteren." zeg ik. Ik ben nog steeds een beetje bang voor haar reactie.
"Het spijt me als het zwaar was..."
Ik kan mijn zin niet afmaken, Maaike buigt zich naar me toe en kust me.
"Ik vond het leuk." fluistert ze in mijn oor.
Ze buigt zich terug weg van mij en staart even in de verte. Ik neem m'n Guinness, neem een slok, besluit dat Guinness echt niet zo lekker is, neem toch nog maar een slok, juich even mee met een gekke Ier en ben eventjes intens gelukkig. Maaike staat op en gaat even juichen met zus Jane.
Ik pak mijn jas en helm en ga er stilletjes vandoor. Op de weg naar huis rij ik nergens te snel; of misschien maar eventjes. En eenmaal thuisgekomen ben ik nog altijd gelukkig. En ook al is het maar voor héél even, het is waar ik alles voor doe: die heerlijk klootjesvolkerige meligheid.