zondag 20 maart 2011

24.

Zondag, katerdag. Ik word wakker, draai me om en kijk recht in het gezicht van de mooiste Maaike van de hele wereld; ze ligt nog wat te snurken. Achter haar wijst een klok erop hoe laat het is: half twee. Ik vraag me een beetje af wat te doen, koffie maken of niet. Maaike had het de avond ervoor nog zo lief gevraagd: "Ik wil dat jij koffie maakt!"

Uit lafheid en omdat dat mijn manier is om te tonen dat onze relatie niet zoveel voorstelt besluit ik dat niet te doen. Maaike's moeten hun koffie zelf maar zetten. Mijn bluf haalt immers helemaal niets uit, het enige dat ik ermee bereik is tonen dat ik een dikken luiaard ben, van emotionele invulling is hier geen sprake.

Een aai op haar rug, een kus in haar nek en een flinke tik tegen die stevige kont van haar is alles wat nodig is om haar wakker te krijgen. De nacht heeft weinig tol geëist, half slapend vraagt ze: "En? De koffie?!" Ik doe alsof ik nog maar eventjes wakker ben en dat ik dus nog geen tijd gehad heb om koffie te zetten, doch ook deze halve leugen heeft ze meteen door. Maaike staat op en gaat koffie zetten.

Ik blijf liggen en staar naar het plafond. Ik lig me af te vragen waarom ik nu geen koffie heb gezet. Is het omdat ik echt lui ben? Nee, koffie zetten is geen werk. Is het dan omdat ik niet weet hoe Maaike haar koffie wilt? Goh, nee, slechte koffie is nog altijd beter dan geen koffie. Ik veronderstel dat ik Maaike op die manier gerust wil stellen, dat ik wil tonen hoe banaal ik deze flirt vind; deze onzinnige relatie, deze vlucht naar een plaats waar we zo duidelijk niet samen horen. Maar denk ik nu werkelijk dat zij dit zo ervaart?

Het is zo ontzettend moeilijk de balans te vinden tussen het degraderende "je bent slechts een flirt voor een paar weken" en "je bent het meisje van mijn leven". Maaike is bang voor lichtheid, maar nog veel banger voor de zwaarte.

Teveel bedenkingen voor een ochtend, bedenk ik. Ik stap uit het bed en in mijn broek, slenter naar de living, neem een kop koffie uit de keuken, dump m'n lege lijf in een zetel en steek een sigaret op. Maaike zit alreeds online, surfend naar plaatsen waar haar hart écht naar verlangt.

Maaike zal me weldra verlaten. Ik weet dat, Maaike weet dat, zelfs collega Jane weet het. En toch ga ik door, toch blijf ik pushen, toch blijf ik die eeuwige "fuck morgen" uitschreeuwen. Zolang we vandaag maar gelukkig zijn; zolang ik vandaag maar gelukkig ben.

In de stilte wacht ik op een antwoord op de vraag of ik nu moet gaan of moet blijven. Omdat ik in twijfelgevallen steeds passief afwacht besluit ik te blijven.

Lichtheid dan maar, denk ik. Ik gooit wat suiker naast mijn tas, gooi wat meer suiker in mijn tas, steel Maaike's lepel en roer. Zwarte koffie met witte suiker; meer heb ik eventjes niet nodig. Nog héél eventjes fuck morgen, overmorgen een zwart gat.

"Wat wil je vandaag doen?" vraag ik Maaike.
- "'k Weet het niet. Zullen we schaken?"