Moe, kapot zelfs. Die midweekse feestjes durven nogal eens aan de nachtrust te knabbelen. Ik zit aan mijn bureau doelloos rond te surfen, te wachten tot Maaike tijd heeft om te chatten. Ik ben lusteloos en achter me sluipt de tijd stilletjes weg.
Ik tel de klokken; het grote, aluminium uurwerk aan de muur staat al dagen op dertien voor negen, de secondewijzer doet al dagen een poging verder te gaan maar geraakt niet verder. Het kleine, digitaal uurwerk op mijn bureau staat nog steeds op winter uur. Volgens mijn gsm zijn we twaalf augustus 2005; volgens mijn computer dertig maart 2011. Tien voor zeven; Maaike zal gauw terug online zijn.
Lusteloos dus, geen zin om ook maar iets te doen. Of toch, zin om bij Maaike te zijn. Gewoon zijn, meer niet, gewoon in de zetel liggen, gewoon naar een film gapen, gewoon slapen.
Straks moet ik naar theater. Straks moet ik lachen, straks moet ik gieren, straks moet ik van mijn stoel vallen van de lach. "De slappe lach is een emotionele kaping veroorzaakt door vermoeidheid." Lachter en jolijt; ik heb er misschien even genoeg van.
Mijn sigaret blijft nasmeulen in de asbak; piekende rook in mijn ogen.
Fleet foxes, 'k heb er nooit echt van gehouden, maar ze passen even in het moment. Een tweede sigaret, nog steeds aan het wachten op Maaike. Straks ben ik weg.
"Plong!" Maaike is online. Ik kijk naar haar profielfoto, ze ziet er knap uit. Ik wacht even, een paar minuten. "Thuis!" zegt ze. Ik glimlach innerlijk. Zonder te antwoorden schakel ik de computer uit, doe m'n jas aan en ga naar buiten. Lachter en jolijt, ik kom eraan.