Precies een jaar na mijn eerste vlucht zit ik weer op de trein. Deze keer dan niet om mezelf te ontvluchten, nee, men zou zelfs kunnen stellen dat ik deze keer op zoek ga naar mezelf. Het is precies één jaar en zes dagen geleden dat het vorige meisje van mijn leven besloot mij te bedriegen met een andere klootzak en mij op de koop toe verliet om zodoende met betreffende klootzak een nieuw leven op te bouwen. Laat ons dit vorige meisje van mijn leven, dat vorige meisje van mijn dromen, dat vorig Maaike, voor de eenvoudigheid Sara noemen.
In Gent stap ik op de trein naar Leuven; in Leuven stap ik op de trein naar Luik; in Luik stap ik op de trein naar Keulen; in Keulen stap ik op de trein naar Berlijn; in Berlijn eet ik een pita en ga op zoek naar een jeugdherberg. Een schitterend plan, zou ik zeggen. Zodoende pak ik mijn zak, gooi daar een willekeurige hoeveelheid onderbroeken in, ga voor een laatste dag werken, geef Maaike een laatste (virtuele) kus en ... plots ben ik verdwenen.
In Leuven schijnt de zon. In Leuven is er kermis. In Leuven is het feest! (In gent is er vanaf morgen ook kermis, maar dat zal moeten wachten tot volgende week.) Ik sta te kijken naar de botsauto's, naar de viskramen, naar het lunapark. Ik wil graag op de botsauto's, maar merk aan de gemiddelde leeftijd – het is immers nog maar half vijf – dat het misschien niet mijn moment is.
Ik vraag me af hoe anders mijn leven zou zijn als Sara me niet verlaten had; een pak anders waarschijnlijk. Ik zou niet kunnen genieten van de miserie die Boudewijn zo schoon beschrijft. Ik zou niet leven tussen de rustelozen van de nacht, ik zou niet op café gaan, me niet verdiepen over de nadelen van het communisme, niet naar vreemde radio-theater voorstellingen gaan. Misschien was ik nu reeds een pak ongelukkiger geweest dan dat ik nu ben – zelfs ongelukkiger dan Sara ooit was.
Een hele rij nerds (exact drie man en één paardenkop) staat aan te schuiven voor de Apple store. Er zijn dranghekken voorzien om de uitzinnige menigte in bedwang te houden, maar de nerds houden zich koest. Het is immers een grote dag vandaag: om vijf uur wordt de iPad 2 officieel gelanceerd en zal deze dus officieel ende volkomen legaal (eindelijk!) te koop zijn.
Het is moeilijk om nu te begrijpen dat ik die laatste maanden met Sara eigenlijk ook niet gelukkig was. Vastgeroest in de routine die ik zo was gaan aanbidden, die kalmte en rust waar ik ook nu nog naar verlang (maar nu anders).
Ik wil nooit nog 't meisje van mijn leven vergeten, wil ze nooit meer aan de kant schuiven voor dingen als iPads, of xbox'en, of Half Life 2's, of eigen bedrijven oprichten. Ik wil niet langer als één van hen – een van het klootjesvolk – elke avond naar Het Journaal kijken na het eten. Ik wil niet dat de woensdagavond canvas film het schoonste moment van de week is. Ik wil leven in 't leven, niet meer in saaiheid.
De nerds zullen smullen vanavond; de hele avond zullen ze elke mogelijk functie van hun vreemde nieuwe speelgoed onderzoeken. Ze zullen de laatste apps downloaden en aan hun vriend(en/in) laten zien. Ze zullen bloggen, ze zullen twitteren, ze zullen facebooken over hun laatste aankoop. En misschien, héél misschien, mag vriendin of vrouw er ook héél even mee spelen. Een Nieuwe iPad; geluk kan eenvoudig zijn.
Een verbitterde, oude man loopt langs de kermis. Hij begrijpt niet meer hoe leuk het is om stevig door elkaar geklutst te worden, om zo hard mogelijk tegen elkaar te rammen in veel te kleine auto'tjes, om fier te zijn dat je een beer mag kiezen omdat je de clown z'n zes tanden hebt uitgeschoten. Te oud om te leven; ga maar snel dineren en spreken over geld.
Ik wil mijn leven delen met dat meisje dat ik misschien nog moet tegen komen; maar dan moet ik eerst een leven hebben.
In Luik begin ik met een Giant (van Quick – je gaat voor z'n smaak). Enkele maanden geleden zat ik hier ook, alweer met een Giant. Het was een zodanig lekkere Giant dat ik moest rennen om de trein te halen – tevens de enige trein dit jaar die niet enkel op tijd, maar zelfs te vroeg vertrok! Ik had dus weinig andere keus dan in Taverne de la Gare een pintje te pakken en Maaike een verhaaltje te vertellen. Herinneringen zijn vreemde dingen.
Met de Giant achter de tanden kom ik Taverne de la Gare binnen. Het plekje waar ik vorige keer zat is vrij, dus zet ik me ook nu daar neer. Het was een vreemd verhaaltje dat ik Maaike vertelde die dag; een verhaal vol liefde en passie, maar toen eindigde het nog in wrede pijn. Ik vraag me af hoe dat verhaaltje nu zou gaan, maar deze keer heb ik geen internet en geen chatvensters om verhaaltjes te vertellen aan schone meisen die veel te ver weg zijn.
Wist je dat een Giant in het Frans un Géant noemt? - Ik denk te veel aan Giants.
Eigenlijk is het best wel vreemd, heel dat gedoe met Maaike. Wat wil ík eigenlijk? Toen ik het verhaaltje schreef kon ik zelfs nog niet toegeven dat ik haar leuk vond, laat staan dat ik ze graag zag. Nu, slechts enkele maanden later, vormt ze zo'n belangrijk deeltje van mijn leven. En volgende week? Dan is ze misschien alweer verdwenen.
Een bende Poolse schilders schildert er op los in het café. Hun kwasten zijn glazen, hun verf is bier, hun loon is plezier. (Hoe kom ik toch steeds tot die metaforen – ik moet een waar genie zijn.) De trein zal binnenkort toekomen, dus ik drink mijn pint leeg, begeef me naar de toog, betaal, groet de knappe dame achter de bar en verdwijn weer voor enkele maanden. Taverne de la Gare in Luik; men schenkt er Jupiler. Men zegge het voort.
In het nieuwe station van Luik koop ik nog twee blikjes Jupiler (waarom nergens Maes?) en een pakje tabak. Ik heb geen idee wat tabak in het Duits is en uit angst dat ik zelfs in mijn angst om zonder te vallen niet de moed zal kunnen opbrengen tabak te kopen, neem ik liever mijn voorzorgsmaatregelen. Tabak, in het Frans, is trouwens “Belgam 20 cilvousplet”, terwijl je als een gek naar het pakje staat te wijzen. “Non, pas ça. Non, pas ça. Oui, ça!”. Eigenlijk denk ik niet dat Duits en Frans erg verschillend zijn.
Even later zit ik op de Thalys naar Keulen. Het lot heeft mij naast een mooi meisje geplaatst, maar ze leest een Frans boek en kan dus onmogelijk een nieuw meisje van mijn leven worden. (Ben ik dan op zoek naar een nieuw meisje van mijn leven?) Aan een duizelingwekkende snelheid rij ik verder van Maaike, verder van Sara, verder van collega Jane en verder van Knut.
Is een weekend lang genoeg om iemand te missen? We zullen zien.
De zon is rood, de einder blauw; het meisje naast me heeft bruine ogen. We praten niet, maar houden stiekem van elkaar. Dat voel ik. Spijtig van het taalaspect, anders hadden we nu alreeds twee kinderen en een huis met een grote tuin.
Heb ik eigenlijk spijt van wat er met Sara gebeurd is? Ergens wel. Soms mis ik Sara nog. Het leek allemaal zo echt te zijn. Ik dacht, met angst zelfs, dat dit tot het einde van mijn dagen zou duren. Maar Sara besloot dat anders te zien. De angst is weg, maar Sara ook.
Het meisje naast me valt in slaap, maar houdt haar hoofd op eigen schouder. Ik moet toegeven dat ik dat een beetje een afknapper vind.
Neem ik Sara dan kwalijk wat ze gedaan heeft? Ergens wel. Niet enkel de manier waarop, want die was behoorlijk gruwelijk, maar ook het feit dat ze Ons geen tweede kans heeft gegeven. Niet dat ik zeg dat dat sowieso gelukt zou zijn, maar we hadden het toch even kunnen proberen.
We stoppen in Aaken. Een bende Vlaamse jongelingen komt vanuit de bar-wagon en merken dat hun gereserveerde plaatsen nu ingenomen zijn door een ouder echtpaar. “Ekskuzes mois mais set sont notre plases”. Frans met haar op, en dat op Duits grondgebied.
Het echtpaar wordt zonder enige sympathie van de plaatsen gejaagd.
Keulen in 33 minuten; stap uit de trein in Keulen Hbf, adem de Duitse lucht in, wandel naar buiten, kijk naar de kathedraal, ga dichter, sta voor de kathedraal, kijk naar boven, voel je nietig en weerloos, wandel naar de voorkant van de kathedraal, kijk weer naar boven, voel je weer nietig en weerloos, aanschouw een wilde achtervolging tussen enkele jongeren en een politieagent, wandel richting Media Markt, ga de eerste straat naar links, nog eens naar links, kijk naar de kathedraal, ga weer dichter, kijk weer naar boven (maar niet te lang), voel je nietig en weerloos (maar niet te lang), haast je terug naar het station, aanschouw het schorem aan de ingang van het station, haast je naar perron twee, spring op de trein, adem uit. Zet je koptelefoon op en luister naar The XX.
Ik herinner mij niet meer wanneer ik precies mijn mp3 speler heb gekocht. Het ding is een Creative Zen Vision W, een mobiel media center zeg maar. Wanneer ik het kocht, weet ik niet meer, maar wat ik wel nog weet is dat het solden waren. Ik wachtte op Sara; in afwachting ging ik even de fnac binnen waar ik betreffende mp3 speler aantrof. Een mooie korting van 75% trok me over de streep en even later stond ik met een behoorlijk dure mp3 speler buiten.
Sara vond het een vreemde aankoop, maar ik ben er steeds tevreden van geweest. Ik en Sara gingen naar mijn huis en hadden – denk ik – een gezellige avond. En nu luister ik naar Vantage Point van Deus.
Er dient een verschil gemaakt te worden tussen ik die Sara mis en ik die tweezaamheid mis. (Jaja, een woord geript; het kan me niet schelen.) Al bij al kan ik niet meer zeggen dat het Sara is die ik mis; ik mis soms die projectie van Sara die ik in mijn hoofd gemaakt heb. Ik kan onmogelijk nog de echte Sara missen, eenvoudigweg omdat ik de echte Sara niet meer ken. Daarom besluit ik dat ik, om het cru te zeggen, “over Sara ben”.
Waar ik echter niet over ben, en hier ligt het grote gevaar, is mijn gemis en verlangen naar tweezaamheid. Hier schuilt echter een probleem: is alles wat ik nu ervaar, liefde, genegenheid, verlangen, jaloezie, lust, ... een gevolg van dat verlangen naar tweezaamheid, of kan er iets puurders ontstaan uit mijn ellende?
Optimist zijnde, of althans een slecht pessimist, ben ik geneigd te zeggen dat deze liefde puur (genoeg) is en dat ik écht van deze vreemde Maaike kan gaan houden; zonder dat zware verleden van Sara mee te slepen.
Maar is dat oprecht of bedrieg ik hiermee mezelf?
Elk woord gewogen
opdat het niet lief zou zijn
en toch bloedt mijn hart.
De trein rijdt Berlijn binnen; ik ben maar even in slaap gevallen. Ik zal wel gesnurkt hebben – sorry medereizigers. Ik doe m'n jas aan, rol een sigaret, kom buiten uit het station, steek de sigaret aan met een lucifer, probeer de sigaret nogmaals aan te steken met een lucifer, probeer het een derde maal en loop eindelijk met een brandende sigaret richting centrum.
Ik dwaal wat – zeg maar gerust verdwaal wat – maar kom uiteindelijk toch aan in de jeugdherberg. Eén euro voor twintig minuten internet; het zou niet mogen zijn.
Ik lig in een stapelbed boven een vette vent. Ik lig naar het plafond te staren. Ik kijk naar mijn gsm, maar die blijft stil. Meh.