Maaike is op stap met Dries; een vriend. Ik wil niet jaloers zijn, ik mag niet jaloers zijn; maar toch wringt dat ergens. En het kan mij niet schelen dat ze met vrienden op stap gaat - helemaal niet. Ik ben enkel bang dat ze zichzelf haar vrijheid moet bewijzen en zich op die manier moet losrukken van mij, van die vriendschap-met-voordelen, van die relatie, van die liefde, van die flirt - noem het zoals je wilt, maar 't is mij veel waard.
Ik wou dat ik mijn gedachten kon controleren, ik wou dat ik deze liefde uit mijn hart kon wegsnijden en nimmer meer kon toelaten. De verliefdheid die zo egoïstisch is, die innemend is, die beklemmend wurgt - maar die je toch niet kan stoppen, die je toch niet kan tegenhouden of kan neerhalen.
Altijd angstig, altijd bang. Misschien wel onterecht, maar toch aanwezig.
En voor wat? Zou het mij tegenhouden toch verder te gaan? Natuurlijk niet. Zou het me stoppen verder op zoek te gaan naar dat sprankeltje hoop? Baneet! Zal ik dan nog wakker worden naast Maaike en haar heerlijke geur opsnuiven? Als het van mij af hangt zeker.
Misschien zou het voornamelijk die hoop zijn die een deuk krijgt - maar daarvan heb ik er kennelijk toch al te veel. Het zou, kan men zeggen, misschien zelfs goed voor mij. Goed; niet leuk.
Kom dus toch maar naar huis vanavond, Maaike. Ik wil bij je zijn.