woensdag 23 maart 2011

29.

De schoonste dag van het jaar is ongetwijfeld de eerste dag dat de bouwvakker in zijn bloot bovenlijf door de straten paradeert. Begrijp me niet verkeerd, ik wil niets te maken hebben met flikker-activiteiten, maar dat is nu eenmaal het teken dat het eindelijk warm genoeg is voor de rest van de bevolking om in t-shirt rond te rennen.

Die dag was, niet toevallig, vandaag. Niet enkel werd ik wakker met een zonnestraal, ik werd ook nog eens wakker naast Maaike. Nu besef ik maar al te goed dat wakker worden naast Maaike niet zo'n goed idee is, maar met hernieuwde moed zeg ik "fuck morgen" en geniet ik zomaar eventjes weer van dat "vandaag"; een periode die misschien snel voorbij zal zijn, maar daar geef ik nu eventjes niet om.

Maaike zet koffie en ik rook een sigaret. Collega Jane is in de zetel in slaap gevallen; haar chatvenster staat nog open. Zachtjes wandel ik naar de keuken, neem een verse tas koffie, geef Maaike een kus, keer terug naar de living, sluip naar de andere zetel, pak de slapende kat die er in ligt en gooi die in collega Jane's gezicht. De kat verschiet en landt met uitgetrokken klauwen pal in het gezicht van de slapende Jane.

Jane schiet wakker; dat gebeurt kennelijk vaker als een kat je gezicht aan het open krabben is. De kat heeft goed huisgehouden, er loopt een lange krab langs de linker kant van haar gezicht - er loopt zelfs een straaltje bloed uit.

"Goeiemorgen" zeg ik tegen de nu gillende collega Jane. "Lekker geslapen?"
Kwaad kijkt ze me aan.
"Ik haat je elke dag een beetje meer!" roept ze me gillend toe. "Ga weg!"

Ziedend neemt ze mijn sleutelbos en haalt haar huissleutel er af.
"Hier zie, je bent niet langer welkom!" gilt ze in mijn richting.

Ik word er zelf een beetje kwaad van, zo'n reactie had ik immers niet verwacht. Het was toch een eenvoudig grapje? Collega Jane stelt zich recht en rent, met haar handen tegen haar gezicht, naar de badkamer. Ik hoor ze zachtjes huilen, maar ik doe alsof ik het niet hoor.

Maaike komt uit de keuken met een tas koffie in haar hand en een sigaret tussen haar lippen geklemd. Ze komt naast me zitten en aait me zacht over mijn rug.
"Wat was dat geluid, schat?" vraagt ze.
"Gewoon Jane die wakker werd; ze had een enge droom."

Jane komt uit de badkamer, een bebloede handdoek tegen haar gezicht gedrukt. Ze gooit een kwade blik naar me, maar ik zie dat alles weldra weer vergeten en vergeven zal zijn. Dat is nu eenmaal de basis van onze vriendschap: wij vergeten en vergeven snel. De krab in haar gezicht is duidelijk zichtbaar; katten zijn rottige beesten.

Maaike moet uit werken, dus geef ik haar een tedere kus en een innige knuffel. Ik snuif haar heerlijke geur op, een geur die ik nu de hele dag zal zoeken in mijn kleren, in mijn haren, in mijn lijf. Het is vreemd, die geuren, je kan de hele dag in je eigen stank zitten en dan toch plots - als je je hoofd draait of even je haar goed legt - plots snuif je die geur weer op en moet je ontzettend hard aan haar denken. Sommige mensen houden daarvoor steeds een slipje van hun bevallige vrouw - of moeder - in hun zak, maar ik ben niet zo'n viespeuk dus moet ik wachten op de toevallige snuif.

Nog een laatste kus en Maaike is de deur uit. Ik neem me voor ervoor te zorgen dat ik tegen de avond terug weg ben uit angst mezelf op te dringen en haar de broodnodige ademruimte te ontnemen. Ik open het raam en kruip naar buiten; de vensterbank is behoorlijk breed dus nestel ik met een glas cola op betreffende bank. Ik kijk even naar beneden; een diepe val, maar ik heb geen hoogtevrees. Collega Jane zit ondertussen alreeds aan haar computer (ongetwijfeld alweer aan het chatten) en zet een strookje muziek op; een heerlijk deuntje in de zon.

Plotseling staat collega Jane naast me; ze kijkt me aan met een duivelse blik. Ik zit nog steeds te genieten van de zon, de muziek en het uitzicht op de Gentse Leie, maar kennelijk is het nu tijd voor wraak.

"Dit is voor daarnet, klootzak!" gilt ze, terwijl ze me een geweldige stoot geeft waardoor ik van de vensterbank val. In mijn val hoor ik nog hoe ze met een duivelse lach het venster sluit, maar daarna hoor ik enkel de suizende wind langs mijn oren.

Het lijkt alsof de val eindeloos blijft duren, maar met een harde klap raak ik dan toch het voetpad. Vlak naast mijn eeuwige strijdmakker val ik te pletter, mijn hoofd spat bijna uit elkaar van de val. Het voelt alsof elk been in mijn lijf verbrijzelt wordt; alles gebeurt in slow motion. Ik voel hoe het leven uit mijn lijf wegtrekt, vervangen door een helse pijn. Gelukkig wonen Maaike en Jane op het gelijkvloers, anders had het nog veel erger kunnen zijn!

Ik klauter snel recht, maar het is te laat; het raam is gesloten, mijn sleutel is weg. Verslagen zet ik me terug op de vensterbank en wacht. Een kleine drie uur zit ik daar in de zon, te staren naar de mensen die voorbij wandelen. Sommige mensen kijken kwaad, andere mensen kijken verbaasd, maar allen kijken ze naar mij. Ik voel aan mijn neus, is die soms gebroken? Of zou het komen omdat ik hier in mijn onderbroek buiten zit?

Eindelijk is Jane gekalmeerd en opent ze het raam.
"Sorry", zegt ze, "dat had ik niet moeten doen."
"Ik vergeef je, Jane. Ik weet hoe impulsief je bent."

Even twijfelt Jane of ze over de kat moet beginnen, maar mijn gebalde vuist laat haar snel deze gedachte vergeten.

Ik doe mijn kleren aan, haal een vers glas cola (het vorige was gebroken in de val, ik zal moeten opletten dat ik met mijn eeuwige strijdmakker niet door de scherven rijdt) en zet me terug in het zonnetje. Jane komt tegenover me zitten. We roken en genieten van het heerlijke weer, een bende naakte bouwvakkers passeert, een schoolbel gaat, kinderen lopen rokend voorbij.

De wereld wordt rustig in haar geraas, de zon schijnt, ik geniet van de warmte op mijn gezicht. Slaperig rek ik me uit. En, plotseling is ze daar, vervult van liefde en weemoed: Maaike's geur. Ik snuif diep, maar het is alweer verdwenen. Even vluchtig als Maaike is, is ook haar geur.