dinsdag 22 maart 2011

28.

Ik. ben. het. allemaal. zo. godverdoms. beu.

Ik zit aan mijn bureau, zit wat voor me uit te staren en doe ongelofelijk hard mijn best niet aan Maaike te denken - het lukt me niet zo goed. Verdoofd door nicotine verkeer ik in die melancholische roes van oneindige hopeloosheid, een verlangen naar iets wat ik bijna vergeten ben; een verlangen naar iets wat überhaupt niet eens bestaat.

Ik wou dat ik haar kon raken, haar kon bewegen. Ik wou dat ik ervoor kon zorgen dat ik meer werd dan enkel "iemand om de tijd te doden". Ik wil dat Maaike naar me verlangt, dat ze passie voelt, dat ze over liefde kan spreken. Dat ze aan mij kan denken zoals ze aan hem denkt.

"Disarm you with a smile and cut you like you want me to."

En ik maar denken dat het anders kan. Ik maar hopen dat er dingen veranderen. Ik maar twijfelen, bedelen, zoeken naar dat sprankeltje hoop - in alles wat je zegt wat liefde zien. Een domme kloot met een scherp mes dat hij niet durft gebruiken, bang om zichzelf weg te snijden van zoveel schoons.

Ik hoor je nooit meer te zien, ik hoor mezelf af te schermen; maar ik wil niet. Het monster in mij is te sterk, dat monster dat mij ten alle prijs wilt vermorzelen. En ik dacht nog zo dat dit een keuze was.

Oorlog met een vijand die ik niet ken, die ik niet kan kennen; wedijveren met De Liefde zelf en denken dat je kan winnen?! Dat sprankeltje liefde dat nog in je zit aanbidden alsof het heilig is, maar morgen is gewoon dat ook weg.

Vijf uur, het nieuws. In Libië gaan mensen dood. In Egypte gaan mensen dood. In Japan gaan mensen dood. In Jemen gaan mensen dood. In Aalst gaan mensen dood. Brand in Lokeren, (brand in Lokeren,) zie 't is ginder, (zie 't is ginder,) brand, brand! (Brand brand!) En daar is geen water. (En daar is geen water.)

Een tsunami raast over de wereld en door mijn hart. Vijf uur, naar huis; geen nieuws.

Ik stap op mijn eeuwige strijdmakker, rij naar je huis, drink een pintje, drink er nog eentje, smoor een joint, drink nog een pintje, ik dans en spring. Lachter en jolijt; dat wel. Ik pak je vast (want ik pak steeds jou vast). Je bezwijkt onder lusten; ik kus jou. Terug naar jouw huis, terug naar jouw bed. Seks. Wakker worden en jou uitlachen omdat jij vroeg op moet. Halfdronken blijven liggen. En dan, weer niets. Geen liefde, geen verschil; jij blijft hopen, ik blijf hopen, de wereld draait zot.

Ik hou van jou, ik hou van liefde, ik hou van zon, ik hou van een kat die eerst gezellig bij mij komt liggen om daarna keihard in mijn neus te bijten. Ik hou van vliegen, ik hou van op reis gaan, ik hou van dingen en mensen te ontdekken, ik hou nog steeds van jou. Maar weet je, toch hou ik niet van het leven; maar we klinken er toch op.

Morgen trek ik weg, ik ga ervan door. Omdat jij mij niet nodig hebt; omdat niemand me nodig heeft. Naar 't noorden, waar het steeds koud is en mijn hart niet zal ontdooien. En ik zal schrijven, jij zal lezen, jij zal twijfelen, ik zal hopen, jij zal die twijfel overboord gooien bij elke sprankel van jouw hoop en ik zal blijven. Nee, meneer, 't is niet altijd koud in IJsland; ja, meneer, ik woon er graag.

De zon komt op in 't oosten, ik lig nog steeds te staren naar dat plafond. Ik weet dat ik hier weg moet - mijn hoofd weet het. Ik weet dat het hopeloos is - mijn hoofd weet het. Ik weet dat ik je niet kan raken en niet kan bewegen - mijn hoofd weet het. Ik weet dat je nooit voor mij zal kiezen, en dat ik tweede keus zou zijn als je dat toch ooit deed - mijn hoofd weet het. De rest van mijn lijf, dat is die stomme kloot.

Hoe zou het gelopen zijn als ik eerst was geweest?

Ik ben nuchter, ik ben intelligent. Ik kan nadenken over mijn daden, ik kan nadenken over mijn emoties. Ik kan pillen slikken, ik kan vals spelen. Ik kan mezelf bedrinken, ik kan roken, ik kan smoren, ik kan wegtrekken, ik kan je dumpen en je nooit meer zien. Maar ik kan niet niet wachten.

En jij? Jij voelt hetzelfde.

Ik sta op, je kleren liggen nog rond het bed. Je hebt koffie gezet; geen briefje - geen lieve woordjes. Ik drink koffie, ik rook, ik denk aan jou, ik kijk of je online bent, ik negeer je eerste bericht, ik rij naar huis, ik luister naar The Smashing Pumkins en daarna naar Linkin Park. Ik wil niet meer leven, maar ik wil ook niet dood.