Ze huilt. Het is nu al de derde keer dat ze huilt. Ze huilt bij mij, ik ben de oorzaak. Omdat ik een idioot ben. Omdat ik het niet van me af kan zetten. Omdat ik er niet in slaagde m'n eigen verleden af te schudden. Omdat ik agressiever dan ooit tevoren was. Omdat ik woorden zei die ik niet wou zeggen. Omdat het allemaal om zeep is.
Ze staart naar de kast en ligt zich af te vragen wat het eigenlijk allemaal waard is. Hij zegt het zelf, ze is beter af zonder hem. Ze voelt zich rot vanbinnen, waardeloos. Ze moet verdwijnen, ze moet weg. Weg van hem, weg van zichzelf, weg van die rotzooi die zich hier aan het opstapelen is. Ze wilt dat ik verdwijn.
Leer me het mensdom terug te vertrouwen, ik wil geen bittere kerel zijn.
Ik lig naast haar. Ik weet niet of het haar uit maakt dat ik haar zacht streel. Ik weet niet of ze het leuk vind. Ik doe het instinctief, omdat ik haar wil troosten en beschermen, tegen mezelf. Op twee minuten had ik afgebroken wat er nog niet zo lang stond. Omdat ik te onzeker ben om m'n meisje met een ander te zien praten. Omdat ik een naïeve, jaloerse klootzak ben.
Het rode, viltstiften hartje staat nog steeds op m'n hand getekend; ik krijg het er niet af.
Ik weet niet hoe het te zeggen, dat het me spijt. Dat het niet klopte. Dat het fout was, overdreven, onterecht. Dat ze prachtig is, dat ze machtig is, dat ze zoveel in zich heeft. Het is hopeloos, ze is verdwenen. Ik heb ze vakkundig weg geduwd.
In m'n beide ogen zit een halve traan. Stomme Sara, waarom heb je mijn revolver weg gedaan? Ik eet m'n bonen en ik beef.