Niet geheel onverwachts staat ze plots aan mijn deur. Het regent, dus heeft ze zo'n regenjasje aan. Je weet wel, zo'n regenjasje voor als het echt regent. Ik heb al lang amper een jas, laat staan een regenjas; Maaike wel. "Hey" zeg ik, terwijl ik de deur open doe. "Eindelijk" zegt ze. "Ik had je al gebeld." Terwijl ik ze naar binnen leidt kijk ik op mijn gsm, ze heeft inderdaad gebeld. Tien minuten staat ze dus al in de regen; ik ben een slechte gastheer.
"Welkom op mijn werf!" Een klassieke begroeting voor wie op een werf woont. Ze kijkt wat rond.
- "Het is hier maar een boeltje he."
Ik glimlach en krijg een kus. Glimlach - kus; dat moet ik onthouden.
Ik ben beschaafd, ik doe wat normale mensen doen; ik bied Maaike een pintje aan.
"Natuurlijk!" grijnst ze. Ik neem twee flesjes Maes uit de ijskast, goed gekoeld, klaar voor consumptie.
Ze zit op een keukenstoel; ze zit daar mooi. Ze rolt een sigaret en steekt die op.
"Zo, wat gaan we doen dan?" vraagt ze. Ik weet het niet goed. Ik heb eigenlijk nooit een plan, besef ik.
"Zullen we naar Harry Potter kijken?" vraagt ze.
- "Ja, goed plan."
Ik heb geen zetel, enkel een matras op de grond. "Dat geeft niet", zegt ze. Ik vind het leuk dat ze hier is. Ik vind het altijd leuk als ik bij haar in de buurt ben. En de film duurt minstens twee uur, dan rijden er geen bussen meer.