De dag gaat weer onbehoorlijk traag vooruit. Gezeten aan die bureau, content zijnde dat niemand op m'n vingers kijkt, zit ik maar wat te procrastineren terwijl anderen vlijtig verder doen. Of zijn zij ook blij dat er niemand op hun vingers kijkt?!
Als ik me ergens slecht over voel, dan is het wel dat ik m'n pa alleen laat zitten thuis. Wie moet er nu z'n sigaretten rollen? Van de ene dag op de andere word ik aan de deur gezet en kan die arme man z'n eigen tabak kopen. Of in z'n eigen zetel gaan zitten. Of z'n eigen oorlogen strijden.
Ik heb zin om naar het toilet te gaan en het brandalarm aan te steken. Of misschien maar gewoon iets in brand steken. Maar ik kan het bedwingen, mijn dwangmatige gedachten. Adem in, adem uit, denk aan een kalme zee. Nog slechts zeven uurtjes werken; de zee is helemaal niet kalm.
Goh, en 't is niet dat ik echt terug kan. Ik betaal voor dat huis, ik moet er nu wel in gaan wonen. Goed, 't is maar voor drie maand, maar zelfs daarna kan je toch niet echt terug thuis gaan wonen. Dus eigenlijk heb ik m'n ouders een beetje écht verlaten... En dat dan nog eens in een hevige ruzie... En m'n pa was niet eens thuis. Maar de teerling weze geworpen, zeker?
Over een uur is het pauze. Ik zal naar buiten gaan en een sigaret roken en naar de winkel gaan en iets lekkers kopen en mij op een bankje zetten en genieten van de zon die tegen dan weer zal schijnen en ...
Het gaat best goed tussen Maaike en mij, hoewel we elkaar niet zien. Er is nog geen enkele dag voorbij gegaan dat we niet gepraat hebben; we zijn goede vrienden. Misschien moet ik me daar maar bij neerleggen, vrienden. Het klinkt als zo'n lelijk woord, maar 't moet dan maar.
God wat duurt een uur lang.